Марионета

Како изгубен патник на пола пат застанат. Мислев ги знам одговорите кога го пуштив чекорот, мислев дека го знам планот напамет и одеднаш истите прашања пред мене. Ова повеќе не сум јас, јас не се познавам ваква, сето ова е премногу хаотично и бучно, а јас доаѓам од мирен град. Се погледнувам во огледало, да јас сум, но и не сум. Измешани личности гледам пред мене, не ги препознавам. Онаа вистинската, онаа која ја познавам никаде ја нема. Дали во мене удрило она „Кога сите зошто да не и јас?“, но не е можно, јас бев заколнат непријател на тоа, јас бев таа која сакаше да ја сруши таа предрасуда насекаде која владее. Каде појдов? Каде стигнав? Како да се вратам назад? Ете го патот, таму е, познат е, нека не се правам слепа, но ако дадам само еден чекор сè ќе замре, кулите ќе се срушат, планот ќе остане вечно нереализиран. Успехот мами, ризиците од неговиот блесок се губат. 

Слаба сум за да прогледам, не сакам, одбивам, се бунам, а тоа е знак дека сум се стопила во општеството кое го мразам, кое ме задушува, кое сакам да го променам. Можно ли е вакво нешто? Се слуша глас , тивок, вели „Разбуди се, врати се!“, но се губи некаде. Слаб е, изнемоштен,  а мене ми треба размрдување. Премногу е кревок за да ми удри шлаканица и да ме освести. Решена сум да победам, да тргнам напред, со крената глава како демек силна сум, но онаа мала човечност во мене може да ме уништи, не луѓето, не стапиците, туку човекот во мене, сè уште е жив и не се откажува. Зошто јас ја имав таа несреќа да имам срце наместо камен? Казнета сум или благословена? Изгледа во вакво општество тоа првото. Најлошо од сè е кога самиот на себе си најголема препрека на патот. Сè ќе дадам да можам некому да удрам незаслужена шлаканица и пак мирно да спијам. 

Или чекај, не сум тоа јас, не треба така, чекај... чекај... Проклето е да е ова општество, проклети да се луѓето во него. Како да се живее онаму каде што вистинскиот човек се двои од општеството, како да се живее во општество кое не знае да го цени вистинсиот човек. Дали човек треба да се стопи во него и да ги преземе неговите вредности или сепак вреди да се остане вистински?

Чисто онака

            Темница. Во собата владее студ, разгорениот оган не може да го стопли нејзиното тело. Стуткана во еден ќош гледа надвор. Ги гледа капките, разбеснетите дрвја, ги слуша шумовите. Отидена е накаде далеку со мислите, насмевката ѝ ја нема на лицето...

            Тропотот на вратата ја буди. Во собата влегува тој, кога го здогледува се стрчува кон него, копнее по неговата прегратка, но одеднаш застанува. Збунета е, растргната помеѓу разумот и желбата. Сака да се препушти, но се плаши. Го повикува со погледот, но сè уште не е сигурна. Го пушта повторно чекорот, но плашливо...

            Тој не се двоуми, ѝ приоѓа. Ја гледа жедта во нејзините очи и ја прегрнува, ја доближува до себе. После неговиот допир размислувањата престануваат. Јасно е, го посакува! Ги подава нејзините усни кон неговите. Тој ја бакнува страсно и се сета сила ја турнува во својата прегратка, а таа ги става рацете во неговата коса. Се препушта на желбата, сака да заборави на сè, да биде свесна само за тука и сега...

 Тој ја води до креветот бакнувајќи ја и полека ја легнува. За миг се потргнува, ја погледнува и пак почнува да ја бакнува. Едната рака му е на половината  а со другата почнува да ја милува по телото. Нејзините усни почнуваат да шетаат по неговиот врат. Тој ѝ ја подигнува маичката, а таа го турка. Сака да биде главна! Продолжува да го бакнува по вратот, полека му ја откопчува кошулата, како се ослободува од копчињата така го бакнува по телото...

Кошулата не е повеќе на него. Неговите усни повторно пијат од нејзините. И ја соблекува маичката. Рацете полека му се симнуваат од половината и ја гали по нозете додека усните жедно му шетаат по нејзиниот врат. Ги впива неговите прсти во неа, ја гризе нежно по вратот, нејзината желба расте. Си ја гризе долната усна, ѝ се допаѓа начинот на кој ја допира, а ниту таа не е мирна. Со едната рака ѝ го откопчува градникот и почнува да ја бакнува.... другата рака му... кожата ѝ е претесна во моментот....

ТОЈ

Пред мене застана тој. Одеднаш се појави како да никна од земја. Го игнорирав неговото постоење, но повеќе не можам. Сепак тој е тој, каде и да бегам, да пробам да се скријам тој пак ќе биде тој. Што правиш? Беше прашањето кое го поставуваше неговиот поглед. Беше бесен на мене и имаше право на тоа. Ја гледав неговата рака, мирно стоеше покрај неговото тело, помислив ќе ми удри шлаканица, заслужував, сакав да ми удри шлаканица. Но заборавив дека тој не беше таков, не можеше мене да ме удри, тоа сепак бев јас. Сè што можев да добијам од него беше прегратка, неговото рамо секогаш ќе биде слободно за мојата глава. Илјада пати се прашав дали го заслужувам тоа, најверојатно не. Можеби вресокот на неговото срце има право, можеби навистина сум луда, и слепа, и глупава. Не можам да се препознаам, не може ниту тој да ме препознае. Сака да ме освести, а сакам и јас. Зарем си ја заборави вредноста? Зарем не си свесна дека се задоволуваш со трошки? Ечеа прашањата од неговите очи. Молчам, се засрамив од самата себе. Немам право на збор, немам храброст устата да ја отворам, немам збор!

 Во бездна сум! Растргната помеѓу него, нешто искрено, силно и ветерот и маглата. Можеби и сум маѓепсана, којзнае, јас не се разбирам во тие работи, но подобро звучи отколку да си признаам дека сум глупава. Ништо не може да се спореди со него, тој е секогаш секаде, подготвен да подаде рака, да ме заштити. А што правам јас по ѓаволите? Каде сум тргнала? Која сум јас да згазнам на целата таа искреност и да ја отфрлам подадената рака за да докажам дека можам сама да чекорам. Зарем јас да си поиграм со некого? Зарем во тоа се претворив? Ве молам еден аплауз за мене. Големо достигнување, секоја ми чест! Па тој не е играчка! Ако јас самата си дозволив да бидам тоа не смеам и другите да ги третирам така. Тој ми е само предан целосно, а јас... јас сум слепа... и беспомошна... збунета... заблудена... Но еден ден кога ќе ги отворам очите него ќе го нема, можеби покрај мене и тој ќе сфати дека не го заслужувам. Од тоа и се плашам! Не сакам пред мене да ги отвори очите! Без него јас сум... сама.

Глупости

             Очите на Нада блескаа од лутина, беше како рис, кој и да ѝ се појавеше на патот ќе му ги забиеше канџите. Овој ден тргна наопаку уште од утрото, всушност овој живот тргна наопаку откако се роди во оваа држава. Првата можност да се спаси од оваа проклето место ќе ја зграпчеше со двете раце и немаше да дозволи така лесно да ѝ се лизне. Овде воздухот секој ден стануваше се позагаден, секој ден се повеќе и повеќе се загушуваше. Нејзиното место не беше овде.
            Во собата влезе целата накисната, со скршен чадор, намокрена коса, растечена маскара и многу бес во очите. Помалата сестра која беше внесена во својата работа не забележа ниту половина од ова. Проблемите на сестрата на Нада беа поважни од Надините, всушност проблемите на сестра ѝ беа слични со оние на Нада, само што сестра ѝ гледаше некакво решение, можеби не многу ветувачко, но барем беше решение, или пак начин.
            -Што правиш ти таму!? – праша Нада сè уште нервозна и со повишен тон.   

        -Реквизити! – одговори сестра ѝ без да го тргне погледот од својата работа. – А што ти е тебе? Зошто си толку лута?

            -Подобро не прашувај. Се колнам дека не можам да издржам повеќе овде, работите од ден на ден стануваат само полоши.

            -За што зборуваш? 

           -Денес морав да отидам да извадам некој докумнет, отидов прва завршив последна. Овој бил братучед, оној колега на жена му, друг пријател, трет комшија, па братучед на братучед му, па школси од праисторијата и така сите влегоа пред мене. Кога конечно завршив таму отидов на интервју за работа. Идиотот само гледаше да ме откачи, местото веќе беше резервирано за внук му. Не ми го ни прочита CV, каков кретен. А знаеш кој му е внук? Еден лузер, не знае колку се два плус два. Најозбилно! Факултетот го заврши благодарение на татко му и тоа со шестка. А јас учев како луда, глупача! Завршив со десетка за да можам да најдам работа и сега еден клошар се сместува во фотеља тукутака, без ниту една капка пот. Кога тргнав дома автобусот доцнеше и како капак на сè внатре го сретнав Зоран колегата. Тој пак каков имбецил е, да не ти се верува, му понудиле работа од соништата, но само ако ја променил партиската книшка и овој одбил. Глупак! Јас сонувам за таква шанса, нема ни да размислувам, сто книшки ќе променам, не една, но ете има секаков народ. Ми доаѓа да избегам од државава и никогаш да не вратам, никогаш!
            -Ајде утре со нас на протест. Ќе протестираме баш против овие уцени. Мора  некој нешто да стори, зарем да дозволиме некој пред очи да нè краде. Мораме да го кренеме гласот, да не дозволиме да газат по нас колку што сакаат и да нè залажуваат со глупости. Работите не можат да останат вакви, време е за промени. Ние не сме ниту играчки, ниту глупаци, не сме ниту слепи, ниту прости. Ако сакаат да ги земаат нашите пари треба и да ги заслужат. Ова ги помина сите граници, време е за промени! Време е за промени! – викна сестра ѝ најгласно што можеше.

            -Што трескаш мори ти! – ја прекина Нада. –Какви промени, какви протести? Кој ќе протестира, ти и уште педесет глупаци? Нему му е гајле што имаш ти да кажеш и што ти мислиш. Целата држава функционира така и тоа ќе го промениш баш ти. И место да чкрташ тука некои глупости излези, можеби ќе најдеш некој моќен и богат пријател. Прави нешто од што ќе имаш корист, а не нешто што ќе ти го отежни животот. Идеали, промени, глупости...            Сестра ѝ ја погледа со бес. Таа веруваше во она што го правеше и сакаше да ѝ покаже на Нада дека греши, дека размислува погрешно. Таа е млада, а на младите останува светот, тие ако не се борат нема кој друг. Точно државата ни функционира така, но додека младите размислуваат на овој начин, така и ќе остане, нема ништо да се промени. Младите мора да ги отворат своите умови, да ја увидат својата моќ, да ја искористат својата младост, сила и памет. Ние сами го кроиме светот во кој ќе живеат нашите деца. Можеби е виновен оној што краде, но најголем виновник е оној кој дозволува да биде ограбен. Кога ја отвори устата сето ова да ѝ го каже на Нада и да ја разубеди се сети на илјадниците разговори кои ги почнуваше со иста надеж, но ги завршуваше без успех и затоа премолче. Зеде воздух, се обиде да се смири малку и потоа само кратко искоментира.
            -Знаеш што, кога добро ќе размислам ти си створена да заминеш во странство. Те молам оди и не враќај се!

            Нада ја погледна чудно својата помала сестра која ги зеде реквизитите и замина да ги заврши последните подготовки и да се бори во она што веруваше, во она во што сите требаше да веруваат ако сакаат подобро утро, додека таа остана дома да го праќа своето CV на огласите свесна дека нема да добие ниту еден одговор бидејќи  нејзиниот вујко не беше владика, а ниту поп.

Ако ме сакате...

            Оставете ме сама да чекорам, вашите раце нема вечно да ја држат мојата. Подобро да паднам додека грижливо ме гледате од страна и ми подавате рака, отколку да паднам и да останам на земја. Сакам да ги раширам крилјата и да полетам. Оставете ме да ја почувствувам моќта, да се вивнам високо и да го освојам светот па макар и за миг. Сакам да треснам на земја, да ги раскрварам  нозете и да го голтам правот околу мене. Поставете ми препреки на патот и не тргајте ги веќе постоечките. Наведнете  ми ја главата за да научам како да ја држам исправена. Удрете ми шлаканица кога ќе заслужам, па дури и кога нема, не жалете го мојот образ.

 Вашиот пиштол секогаш нека биде вперен кон мене, немојте да ми дозволите мирно да спијам. Излажете ме дека Дедо Мраз постои за да можам и јас да излажам некого. Не извинувајте ми се секогаш кога ќе погрешите, всушност не извинувајте ми се воопшто. Секогаш кога ќе подадам некому рака исечете ми прст. Затворете ми ги ушите кога некој ќе раскажува бајки, не дозволувајте ми да гледам филмови со среќни краишта. Зборот верба избришете го од мојот речник. Добрите луѓе држете ги подалеку од мене, можеби се заразни. Научете ме да се плашам од доброто, да бегам од светлината и спокојно да живеам во мракот. Научете ме на сè што не сакате да знам и на сè што не сакате да ми се случи и тогаш ќе знам дека навистина ме сакате и се грижите за мене, но не барајте го истото од мене бидејќи нема да го знам начинот ниту ќе ви верувам вам.

Тагата за југот

            Тагата за југот уште не сум ја почувствувала. Топлите денови, „добрите“ луѓе се таму далеку од мене, овде сè е студено, ветришта, дождови, студени погледи и камени срца. А јас? Јас сум иста како порано а не треба да сум. Овде „не“ е како таму, овде сè наликува на една голема темна шума во зима без ниту една скривница, а јас сум сама против сите нејзини дрва. Не знам дали можам, но ќе се обидам, верувам дека сум силна, посилна од ветрот кој сака да ме бутне на земја. Проклет да е оној кој рекол дека лагата е лоша, проклета да сум јас што сум му поверувала. 

Првата битка во оваа глутница на волци во јагнешки кожи ја добив, но чувствувам дека војната уште не е готова, следуваат уште многу. Првиот волк кој се обиде да нападне сè уште ме гледа со лиги на устата и оган во очите, сака да нападне повторно, но не може, нема повеќе сила, му остана само желбата. Нему желбата мене насмевката. Признавам, се плашам малку, можеби малку повеќе од наредната битка, се плашам и од претходната, но стравот е дел од играта. Сепак се смеам, секогаш со насмевка на лицето упатена кон овој студен народ. Постудено од времето овде е народот, не овој овде, туку оние нашиве, придојдениците. А јас и понатаму барам Сонце и насмеано искрено лице, а тагата за југот уште не ме фаќа. 

Љубовна патетика

Да се жртвуваш за некој друг, да заборавиш на сè, да ги споеш рацете и во нив да потoнеш, да плачеш во себе а да се смееш пред другите, да молиш како просјак за еден посветен ден, сè што треба да добиваш да мораш да побараш, да се докажуваш по сто пати, да се објаснуваш без да се обидат да те сфатат, да плачеш во ноќта, да го очекуваш утрото знаејќи дека нема да дојде, секој ден да се лажеш, сетоа тоа одамна престана да биде дефенција за љубов мили мои. 

Да се скриеш зад сите тие патетики под изговор љубов и жртвување во нејзино име, не те прави ниту Ромео ни Јулија туку кукавица, личност без став, недостиг на самодоверба. Не не, не сте заљубени вие сте само заплеткани во сопствената мрежа, исплашени од последиците на своите постапки, скриени зад завесата на животната претстава под маската на љубовен патетичар, потребата од некој да ве стави под закрила бидејќи сте премноу слаби храбро да застанеме пред сето она што го носи животот. Да ставете некој друг пред себе значи дека вие не сте вредни за првото место!