Saturday, September 10, 2016

Рака

                Сакам да исчекорам, подади ми рака да го сторам тоа. Сум чекорела и претходно, сама, можам и сега, научена сум, нема да ме чини живот, но сакам раката твоја да ја видам во мојава. Сакам ти да си до мене и овој пат да се смеам на твоето присуство, тогаш ќе знам дека секој твој збор е моја потпора, дека планините и морињата ни се достижни и никогаш повеќе нема поставам прашање, ќе ти верувам, ќе ми веруваш. Сакам да исчекорам, подади ми рака, потребна ми е, не поради трњето на патот, сум отрпнала на болка, поради мојата верба дека твојата сила прави чуди. Секој твој поглед може да ми даде елан за секој нареден чекор.  Подади ми рака и ќе изградиме темели на нашето пријателство кое времињата не можат да го урнат. Ако не сме странци позади маските кои ги делиме бесплатно на светот во големи количина, до мене ќе бидеш, барем да ме гледаш. Секој сомнеж има крај, секоја приказна почеток, да се негуваме заедно. Подади ми рака за да те има. Еве ти ја мојава, фати ја.

Sunday, April 10, 2016

Мојата улица

                         Го оставив пенкалото на масата и погледнав кон улицата, после толку време работа, после толку време размислување која мисла ќе ја донесе следниот збор ете најдов време да си ја видам улицата. Ни малку не беше иста од последниот пат, години минале низ неа, а јас се уште скриена зад листовите хартија ништо не сум забележала. Намерно. Па секако. Соседката во дворот веќе е спремна да ми раскаже сѐ што сум пропуштила, а знае дека не сакам да ја слушам. Ми зборува за успесите на луѓето со кои како мала играв жмурка, за ниту еден од нив не знам ништо повеќе, па дури и ми е тешко да го спојам ликот со точното име, но сепак некако успевам да ги склопам коцките. Неколку веќе ги нема, си го фатиле патот под нога и во странство, им се остварил ним сонот на младите, некои пак се вратиле од таму, еве и фамилии основале, имало и свадби, само јас не сум ги слушнала трубачите. Многу народ имало, ми кажува соседката, ама не можам да ѝ потврдам, не гледам јас во туѓите дворови па макар имало и коза која по дефолт би требало да ја мразам. И луѓе нови се доселиле, па се отселиле, и нови детски гласови се слушаат, и одеднаш сѐ ми е ново, сѐ освен пенклото на мојата маса, а баш вчера го купив. Баш кога ми дојде идеја да седнам и да го напишам она што ми го кажа соседката, ми додаде дека само јас еве тупкам во место. Не кажа ништо што и не очекував искрено, не ме познаваат луѓето веќе, не ги познавам ни јас, а цели години сме делеле, немам време, којзнае кога последен пат сум пиела кафе со некоја соседка. Искрено ниту пак ме интересира, мојот нос е онаму каде што му е место и добро му е. Седнав на столот и не го зедов пенкалото. Зарем е можно човек да тупка во место со години? Зарем е можно времето да си тече, а ти ниту со прст да не мрднеш? Еве часовите ја донесоа и пролетта, а велат дека пролетта ѝ е прва другарка на љубовта. Тоа најверојатно е љубовта, она што уште ја одржува во живот мојата улица, новите детски гласови што ги слушам, и вревата во дворот кога се игра жмурка. Најверојатно е љубов, си велам. Не можам да кажам со сигурност, бидејќи веќе и самата не знам. Некои умеат да кажат дека сум ја напишала некаде, од моите зборови ја прочитал, некои велат дека е убава, други им се смешкаат како нужно зло, а јас? Јас не знам. Не верувам. Ниту на нејзе ниту на себе. Веќе одамна не верувам. Во овој момент да дојдеш да седнеш покрај мене ниту во твоето присуство не би можела да поверувам. Соседка ми упорно тврди дека постои, дека еве ја гледа секој ден, на мојата улица, и тоа со леснотија да се зачуди човек. Јас илјада прашања ќе поставам, уште повеќе полимики ќе си развијам во главата и пак нема да можам со сигурност да потврдам. Пак ќе се плашам. Лесно е човек да се искачи на највисокиот врв во градот и да изјави дека е заљубен, лесно е да се подаде рака некому, да се даде утешен збор. Тешко е да се дознае до каде може да одиме, да се дознае што е поважно, сопствената или туѓата среќа, и постои ли човек на светот што е поважен од твојата среќа. Што тогаш кога неговата среќа е твојата несреќа? И тоа се нарекува љубов? Дали е можно светот кој те научил да заржиш и на питомото, да умираш и раѓаш секој ден, да крвариш до безмилост да ти покаже дека има и друга страна? Дали ќе се осудите да го погалите кучето кое веќе еднаш ве каснало? Зарем не е лудост да се влезе во устата на лавот. А лавот сум самата јас. И не се плашам повеќе од нив, бидејќи тие веќе ми ја кажаа лекцијата, веќе се плашам од себе, од онаа што го научив. Не верувајќи никому престанав да си верувам и себе си. Гледајќи како љубовта ја споредуваат со надигрување, илузии и празни зборови по социјалните мрежи веќе и не ја гледам никаде. И кога успеаваш од сечиј лик да ја прочиташ вистинската приказна зад тој тежок збор, не го сакаш повеќе ни во сон. Сѐ околу ти делува лажно, што сфаќаш дека си го изгубил и вистинското јас. За да успее човек да љуби треба да се победи прво себе си и веќе нема да има никаков противник. Некои луѓе со себе се борат цел живот. А јас цел живот се борам со сите. Знам дека сум тргнала некаде, не знам каде ќе пристигнам, не знам ни дали можам да одам сама, ни дали можам да поднесам некој да оди со мене. Со времето престануваш да им веруваш на луѓето, а јас треба да научам да почнам да верувам во животот. Додека сите зборуваат дека некој им го скршил срцето, јас не знам дали досега сум го дала некому. Штом забавата заврши и музиката ќе стивне, си го земам палтото и заминувам, без мелодија, секоја танц е мртов. Најчесто јас сум онаа која го претиска копчето за гасење, ама веќе нозете ми се изморени за почнување на танц кој ќе заврши. И се плашам од навика да не посегнам по копчето, да се исплашам дека можеби наредната мелодија нема да ми се допадне, се плашам од себе си, од сите лекции кои сум ги научила. А не би сакала да се борам со себе бидејќи не знам дали можам да се соочам со фактот дека ќе изгубам. А човек кога ќе успее да се победи себе си ќе умее да љуби.

Sunday, November 29, 2015

Стриптиз!

     Те гледам од далечина, знам дека не те познавам, но твоите натажени очи мамат. Не ме оставаат на мира, го всадија во мене копнежот да те соблечам и не отстапуваат. Посакувам полека да ги срушам сите ѕидови кои те обиколуваат, да ги слечам сите пречки и сомнежи. Додека во позадина оди тивка музика, да им шепотам на соништата и да ги намамам тие натоварени зборови. Не ја сакам твојата голотија испружена пред моиве раце, ниту тукутака да го допирам твоето тело. Светот во твое руво сакам да го видам, со зборови да поминам низ патеките со траги од твоите стапки. Дозволи ми да ја откријам тагата која ја кријат твоите очи и да го запалам тоа жарче надеж во нив што не се откажува од тебе. Дозволи ми додека твојот поглед ќе ја бара светлината на кожата ми да ти ја изиграм мојата точка. Ќе ја откопчам душата, со раце полни верба ќе ги распетлувам копчињата. Ќе се движам по ритамот на спомените и ќе ја слушам мелодијата на страста. Ќе успееш ли да ги забележиш очиве со кои јас гледам на светот, не оние кои светот околу ги гледа? Шминката полека ќе се симне од мојот лик, на светлината ќе блеснат и патеките на моите солзи. Лузните кои ги оставила нивната врелина, не може секој да ги види, нивниот крај секогаш е покрај мојата насмевка, таа умешно намамува. Желбата ќе ми ги развлече усните и ќе го открие столбот на мојата сила. Се што ќе ти покажам ќе биде вистина, и солзите, и насмевките. Каишот околу душата што толку стегнат го носам ќе го олабавам, ќе дозволам се што има на мене да падне и грутката во вратот ќе ја снема. Со рацете ќе ги погалам надежите и со сета нежност во мене ќе поминам по раните без да ме заболат. На крај ќе ги слечам од кожата сите претходни сеќавања и повторно ќе блесне со сјајот на вербата. Копнежот срамежливо ќе ѕирка од краевите додека желбите ќе пукаат по шавовите. Ќе стојам пред тебе како од мајка родена, подготвена за нови патишта. Не! Нема да те врзам со синџири околу твојот врат и мојата душа. Нема да ти ги украдам алиштата за утредента да се вратиш по нив. Ќе дишам за убавината, ќе постојам за сегашноста, така ме створил животот, насмеана. И потоа ќе ги слечам и алиштата кога душите ќе решат да се прегрнат.

Sunday, November 1, 2015

Разговор со себе

-Значи овде си била, те барав насекаде.
-Зарем не научи, секогаш сум на последното место на кое ќе ме побараш.
-Воопшто не си се променила, а помина долго време од нашиот последен разговор.
-Не сум по промените, веќе некое време како не сум се ниту помрднала. Се на едно место сум.
-Лошо ти е местово.
-Тогаш најди ми подобро.
-Зошто јас?
-А зошто другите?
-Сакаш ли ти воопшто да најдеш подобро?
-Дефинирај ми го подоброто?
-Човек ко тебе би требало да го знае тоа.
-Не знам веќе ништо, затупувам, секој ден повеќе. Повеќе ни разликата помеѓу доброто и лошото не можам да ја видам. Се вртам околу нештата и гледам повеќе слики, сите се вистините.
-Вистината е ова овде, пред тебе.
-Ако се свртам на другата страна тоа ќе биде лага?
-Затоа и не сакаш да се помрднеш? Се плашиш да не видиш нешто подобро?
-Се плашам дека ќе те видам тебе.
-Зарем толку сум страшна?
-Ми е страв да не појдам по твојот пат.
-Ти секако ќе појдеш по него. Еден ден ќе мора да се мрднеш.
-Не таму.
-Лошо е таму?

-Туѓо е.
-Се плашиш од непознатото.
-Ретко стравот може да ме запре. Непознатото не е она што ме плаше. Зарем ќе успеам со физичкото задоволство целосно да ја покријам емотивната празнина што ме чека на тој пат?
-Ќе можеш ли со емотивните задоволства и уметнички уживања да ги задоволиш основните физички потреби?
-Каде е компромисот?
-Го нема. Се чувствуваш сега исполнето?
-Понекогаш, на моменти.
-Вредат ли тие моменти за цел живот?
-Вреди ли било што за цел живот?
-Нешто вреди повеќе нешто помалку. Здравјето најмногу.
-Кој го има правото да ја одреди таа тежина, освен самите ние. Што ќе ти е здравјето без живот?
-Што ќе ти е живот без здравје? Кај ти е сега животот?
-Ќе дојде?
-Да седнеме, да чекаме? Колку долго? Околу тебе има луѓе кои цел живот чекаат, да одиме да им се придружиме.
-Не сум јас за таму.
-Натаму чекориш.
-Ќе запрам, ќе стојам.
-Мора да бираш, мора да мрднеш, ако останеш ќе успееш, ти не си за емоционална смрт.
-Празнината не е она што имам сили да го носам на грб.
-Морам да најдам компромис.
-Те молам немој да бараш цел живот. Земи ја мојава рака и да појдеме.
-А корените?
-Ќе ги откинеме.
-А што е со срцето?
-Ќе го земеме, срцето е секогаш во нас, во телата го носеме.
-А што е со...
-Престани со прашања. Тргни. Можеш и да задоцниш.
-Зарем избрав веќе?
-Тоа и не беше некој избор. Трчај.
-Ама јас... трчам!





Monday, September 28, 2015

Што стори татко?



Еве ме, порасната, годините сѐ уште мали за да ми ги надраснат желбите, но почнуваат да натежнуваат. Овде сум некаде на средина, а сепак сум изгубена, како да стојам помеѓу два света, ниту еден од нив мој, ниту еден доволно реален. Излегов од едниот и не можам пак да се вратам назад, не ми доволува чекорот, во другиот се плашам и да помислам на влегување. Ништо од оваа не требаше вака да биде, зборовите кои ми ги даваа насоките сликаа поразлични слики за реалноста. Толку многу зборови кажани со тежина и фрлени во празно. Барем да не ги изговреше татко, понекогаш се прашувам дали подобро ќе беше да ми премолчеше. Од толку многу зборување ме излажа без да знаеш, без да посакаш, а знаеш дека ти верував. Ти така ме учеше зарем не? Да верувам и во себе и во останатите, дека вербата може да го срони секој камен и да ги скрши прангите околу. Сета верба во мене како да се задоми, удирав по камењата со сета сила, без размислување си ги виткав рацете околу прангите без да знам дека можат тие и крв да пуштат, белези да ми напишат по душата. Не умеав да ја убедам ни околината дека не боли, дека само умеам да се смеам, лажењето го убива човекот, така ми велеше. Искрените зборови требаше да се мојот клуч кон вратите на светот, а само ме направија играчка во него, никогаш не дознав како е да си поиграш без да размислиш два пати. Секогаш треба да се размислува два пати. И додека јас мислев луѓето околу мене се шушкаа, и додека јас верував и на себе дека светот можам да го сменам и на ним дека сакаат да бидат дел  од тој свет веќе ме клоцнаа од него. Не сакам назад, бидејќи она што ми велеше дека е бело не можеш да знаеш дали е одблесок на црнината, дали зборот е искрен или завиткан во прекрасна кутија за подароци, дали вербата ќе успее да те свие тебе пред ти да ги скршиш прангите. Барем да молчеше татко, тогаш можеби сама ќе научев дека со чесноста можеш да добиеш и шлаканица, со вербата доаѓа и ножот, и дека ниту една вистина не може да има еден лик. А сега татко погледни ме, ме научи сето она што не требаше да го знам да за успеам, и сега оди одвикни ме од таа вечна навика да му верувам на светот додека гласно кажува сѐ она што мене ми наликува на вистина без малтер. Сега ваква, сосема неспремна на светот каде да тргнам? Ќе успеам ли да продолжам надвор од твојот свет? Убаво е да си го подготвиш чедото за светот во кој сакаш да живее, но тешко е да го предадеш на светот што навистина го чека со раширени канџи. 

Monday, September 21, 2015

Да си заминам!

   Зошто сакаш да си заминеш?
 Бидјеќи не сакам да се плашам повеќе да го доверам животот на мојот лекар, знам дека и од нив сѐ што беше добро го фати патот.
  Зошто сакам да си заминам? 
Можеби не сакам моето дете утре да биде прегазено на сред улица, пешачки премин или на плоштад и од  сето тоа да остане само молк. 
  Зошто сакам да си заминам?
Сум размислувала како би било убаво да можеше да живееш без страв од подредениот, со други можности пред себе, и убава слика е тоа, многу поубава од оваа овде. 
  Зошто ли сакам да си заминам?
Бидејќи јас моето здравје можам да го фрлам и под мост, но да го сторам тоа на своето најблиско не би можела ни да помислам на сопствената прошка.
  Зошто ли сакам да си заминам? 
Зошто не сакам да бидам исплашена дали некој љубеник може да прочита некоја моја реченица и да ја перцепира како грда и непослушна. 
  Зошто сакам да си заминам?
Можеби затоа што сакам да бидам видена како она што сум навистина, наместо бројки и бои да го шараат моето име при секој мој сопствено искажан збор, наместо да ми се бројат пријателите, наместо способностите, наместо умот да ми се гледа јазикот.
  Зошто сакам да си заминам?
 Хм... а зошто би сакала да останам?

Monday, August 31, 2015

За себе

         Седна на креветот и почна да ги менува програмите,не можеше да најде ништо интересно, немаше програма која можеше да ѝ го задржи вниманието. Ветерот кој удираше во нејзиниот прозорец ја одземаше од светот, ја навраќаше во едно време во кое не сакаше да оди. На крајот стана и го отвори прозорецот,  го пушти ветрот да ѝ прошета низ собата. Не почувствува студ иако беше прилично ладно. Таа беше отрпната од студенилото,ништо не можеше да ѝ го замрзне здивот повеќе. Се наколони на прозорецот и дозволи ноќта да ја одземе, ги затвори очите и тргна кон местото коа се трудеше да го заборави. 
          Тогаш беше лето, пеколно топло лето, со запалени улици под нозе и уште позапаленото срце по него. Беше свесена дека го сака, дека го сака многу и не се плашеше од таа љубов, сакаше само да ужива, и да го гледа насмеан. Тоа лето како и секое друго има свој најтопол ден, оној ден кога сите се дома и уживаат во своите пијалоци полни мраз. За неа беше грев таков ден да помине сама, зеде ладно пиво и се упати кон неговиот дом, знаеше дека ќе го изненади,ако не пивото барем таа. Вратата беше отворена, иако илајда пати го опоменуваше за таа лоша навика сега се израдува што повторно го сторил тоа. Можеше да го гушне одпозади или да го разбуди со бакнеж, се насмеа задоволно во себе. Но кога го даде првиот чекор во таа соба која ѝ беше омилено прибежиште се замре, и насмевката испари во воздухот, животот истече од очите,  љубовта си замина со најсилен врисок. Тој лежеше со друга покрај него, ја гледаше со смирен поглед, како да не ја познаваше, како таа да не беше неговото злато, срце... љубов. Главата ѝ зовре,посака да искрши сѐ околу себе,сакаше да вришти онолку силно колку што ја болеше внатре, но немаше доволно силен глас за тоа. А тој само ја гледаше и како да ѝ се смешкаше, не се ни трудеше да се извини, ни да се оправда, ни да каже било што. Уживаше во нејзината болка , во очајот во нејзините очи, во слабоста нејзина, или барем нејзе така ѝ се чинеше. За миг се изгуби во неговото исмејување и не можеше повеќе да се контролира, а да не дигна раката и искрши сѐ. Знаеше дека го заслужува тоа, и малку ќе му беше за сѐ она што ѝ стори, не мислеше дека ќе си ја извалка раката, не ѝ беше гајле. Но тогаш кога требаше да го стори она што мислеше дека ќе ѝ ја олесни душата, сфати дека може подобро, таа може многу подобро. Полека ја спушти раката и само се насмеа исто онака како што тој ѝ се смееше,и кога ја затвори вратата само си повтори „Не за него,за мене“. Од тој ден, кога најтоплото ѝ стана најстудено, ништо не можеше да ја заледи уште повеќе, излезе од таа соба како мраз и остана таква.  Затоа ја сакаше зимата, го сакаше ветрот, мразот, студенилото... бидејќи знаеше, не ѝ можат веќе ништо, таа е само една од нив.