Thursday, April 19, 2018

Цветот во моите раце


          Пролетни градини, расцветани дворови и опојни мириси  кои вдахнуваат надеж, само убавини околу. Ова се мигови на љубење. Ветерот го носи занесот на прагот, птиците ги скокотаат соновите, цветот ја враќа младоста. Погледни ги и впиј ги во себе како што тие без да прашаат ти ја зедоа желбата под рака, и рамо до рамо ја понесоа по нивниот пат. Денес лесно се дише, воздухот побрзо го наоѓа патот до животот, насмевката до лицето. Време е на будење, правење простор за нови гнезда во срцата, и нови мириси од цветовите.
            Дојде времето да насадам цвет, иако никогаш порано не се осудив да израснам еден, ама затоа алчно му ги живеев убавините секогаш кога можев, исто како човек од пустина кога ќе види бардак вода. Вистина е дека се плашев да го ставам зрното  надеж во црна неплодна земја и да му дозволам да потоне во заборав, да го лишам од Сонцето, од љубовта. И да ја кренеше главата, ко љубопитен сосед кон балконот на новата соседка,  ќе заборавев да го наводнам, и ќе ја закотвеше главата во најтешката теминина и без белег ќе се сплотеше со црнината под него. Можеби и ќе го поливав секој ден, ќе бдеев со него со вода и стравот да не е премалку, проколнувајќи ме да запрам без да слушнам ни најмал крик на беспомошност, и тоа ќе се згрчи ко мало дете со болки во стомакот и ќе скапува како да го сторило најголемото злосторство на светот. Најверојатно би го сместила во најголемата сенка во собата, и тоа ќе се налути и нема да сака да излезе ниту да се поздрави, за него светот ќе биде студенило и мачење, можам да го заборавам и на Сонце, а тоа да го прелаже ко стар љубовник што и ветува светови на наивна девојка и потоа ќе му украде плодот и ќе остави жеден да тагува. Цел ден можам да му зборувам за љубовта кон Беатриче, кон Лаура, да му ги пуштам нотите напишани за Аида, а тоа од инает да рашири приказни за Луцифер од кого и птиците бегаат.
            Ништо од оваа да не биде, да израснам убав и раскошен цвет, со опоен мирис и цврсто стебло, што ако се разбудам едно утро и него го нема, како што те снема тебе, како што те набра некој друг.

Friday, March 16, 2018

Ох, Македонијо!

      Ги слушаш ли мила моја сите лелекања за тебе, тие пролеани солзи? Замолчи ги сите лицемерни викови, избегај им на сите прегратки со ножеви во рацете, сакаат да те дотолчат вака намачена. Само запрашај се, те слуша ли некој мила? Каде беа додека ти го соблекуваа рувото, почнувајќи од ракавицата, па сега кукаат поради долниот веш, каде беа кога те продаваа како ефтина парче месо по скапи хотели. Те соголија низ приказните за љубов, образот пепел ти го сторија, погледот во подот ти го заковаа, па и шамивчето со кое си ги бришеше солзите ти го продадоа. 
    Погледни, крвариш и никој не ти става мелем на раната, не се ни свртуваат да те видат. Никој мила моја. Сама си во рацете на гладни ѕверови од сите родови и бои. Те грабаат за да го изголдаат и последното месо од твоите голи коски. Ти ветуваат слобода, а те пикаат во беда. Ох, моја Македонијо! Твоите полиња се празни, детската врева заоѓа, слепи ли се? Не им се гледа, не им се слуша, нивните сетила ги обвива блескот од соништата. Ох, мила, ти одвај дишиш и се одржуваш во живот, се бориш како лавица, но ти снемува снага, од порите ти испарува иднината. Те погребуваат, но не те боли повеќе, се навикна на мртва трка, младоста што ти бега од рацете те носи на рабовите на смртта. Знам, оние кои ти беа надеж, од куферите те извадија додека ги полнеа со соништа и не можеш да ги обвиниш. Фрлена на подот, смачкана, непоправлива. 
    Тешко е! Издржи, друго и не ти останува мила. Ако ти е за утеха, не си ти виновна!

Monday, March 12, 2018

Глина


           Подадени раце и ладен воздух, се навикнуваш. Се откажувам од луѓето. Околу  мене илјада патокази, секој на себе има ознаки на љубов, симболи на вера, сувенири на надежта и сите до еден само сакат да се продадат, без малку суштина.  И стојам и продолжувам, истовремено. Часовникот отчукува претопен во тишината, грев  на вековината. Помодрените очи барајќи ja во туѓите раце ко во крадци испрснаа. Само требаше во себе да ѕирнам и да го видам она чија потрага ме доведе до слепило. Овде, во мене е, плусира и чека да ја слушнам. Оглувена од играњето на туѓата музика не се осврнувам на отчукувањето.  Никој не гледа во мене,  а јас безока вџарена во сите.  Падната на земја, не ми текнува да ја кренам, на височините ја барам, ко да е дар, а не абер за засукани ракави.  Илузијата ме одмара на рабовите на надежта и таму во безнадежието ја допирам. Мека е и фина, изградена од патишта неизодени, научени лекции и матни фрази, лузни и бакнежи, лизгања и извици на задоволства, прекрасно се измешале едно преку друго, едно до друго, едно во друго.Ја наоѓам исплашена, но не и изгубена. Се прилагодува на мојот допир, ако претиснам се свива, ако се подигнам се крева. Можам да ја обликувам по желба само треба да и дозволам низ моиве раце да заигра, среќа е велат, сам ја создаваш.



Wednesday, February 21, 2018

Птица без крилја


         Кога на птицата ќе и се пресечат крилјата не се појавуваат нови. Се обидува да замавне, се што и останува се вечните обиди, но залудно. Воздухот се уште е истиот од вчера, денот можеби дури и посветол, но крилјата ги нема. Светлината родена во срцето зајдува, среќата која извира од душата се губи. Блесокот претворен во темнина, патот во џунгла. А сепак се е исто ко вчера. Кога на птицaтa ќе и ги пресечеш крилјата таа умира, а Сонцето повторно се раѓа.

Tuesday, October 10, 2017

Само сакав „Фала“ да ти кажам.

Ова ти го пишувам тебе што секогаш стоеше со подадена рака кон мене иако некогаш таа беше и за да ми треснеш шлаканица. Ама никако да ми треснеш, и ти се лутам поради тоа, требаше, многу пати требаше да го сториш тоа. Ти признавам еве ја би ти треснала една, дека за тебе ми е, не поради себе или дека ја многу сакам тебе да те ударам, боже свашта. Види знам дека не сум ти јас некое цвеќе за мирисање (иако користам добри парфеми, според сопствено убедување) и знам некогаш така добро да ти се налутам, па да се мрштам неколку часа, знаат и тие твои правно политички трикови да ме извадат од памет, ама таква сум ти се погодила, толку ти била среќа, една ваква ко мене, избувлива, лесно запалива материја да ти се падне за другарка. А и ти ме нервираш да ти кажам право, кога упорно велиш дека не сум во право, алоооо јас сум секогаш во право и не знам зошто упорно се противиш на тоа? Жалам што морам ова да ти соопштам, но тоа е докажана теорија и до крајот на животот ќе мора да ја прифатиш ко факт! Таков е животот, суров! Ама погледни на ведрата страна, имаш „Секогаш во право“ другарка! Јеее! Знам, животот бил милослив кон тебе! Е сега да почнеме со лошите работи малку, знаеш дека нема да успеам секогаш да сум покрај тебе (некогаш нема да го слушнам телефонот, некогаш ќе јадам торта и тогаш не ме гајле за ништо), ама и во тие тешки ситуации секоја слободна минута ќе ја искористам да сум таму. Знаеш и дека ќе се скараме, тоа и додуша не е некоја тајна, (уште сега иам неколку причини за тоа, еве една - ти должам 10 денари, не планирам да ти ги вратам, а и знаеш дека го сменив бројот нели?) ама немој ни на крај памет да ти текнало тоа да трае подолго од една недела, пошто ако се осудиш на таков глуп чекор ќе ти дојдам пред врата и ќе кампувам, со мачки!(те предизвикувам на контракампување) Исто мора да знаеш дека секогаш ама баш секогаш кога ќе ме поканиш на гага излегување јас ќе бидам таму! За тоа служат другарките зарем не? Што се однесува до твоите тајни кои си ми ги доверила само мене сакам да знаеш дека нема потреба да се секираш, никој не ги има слушнато, некогаш ни јас! Значи и да ме расапнат на крст не ги кажувам. И еве последното нешто да ти кажам, на сите им посакувам другарка како тебе, бидејќи на крајот на денот, во најтешките моменти, и најлудите идеи ти си тука, прво твојот број го вртам, покрај сите крвни и некрвни врски, ветувања и заколнувања на верност, ти си тука, посилна од секоја врска. Среќна сум што никогаш нема да дознаам од фејзбук што ти се случило ново, дали си станала тетка, си дипломирала или си положила за кола, бидејќи знам дека што и да ти се случи ќе го кренеш телефонот и ќе ми се јавиш, ко што јас тебе те замарам за ситниц
и. Среќна сум што изградивме едно вакво пријателство и што сме едни од ретките кои искрено го одржуваат со караници. Те сакам будалче. И пред да почнеш да се лигавиш, сакам кафе да ми свариш.

П.С. Знам што направи лани летото. :)

Wednesday, May 24, 2017

Празникот на работниците

Сите се радуваат на неработен ден, тоа значи ден поминат со фамилијата, со најблиските, да го поминеш денот во слобода на она што ти сакаш да го правиш. Тоа се денови кога се потсетуваме колку е убав животот и најчесто се оние кои остануваат во сеќавање. За сите, освен за текстилните работнички. Велат државен празник е ден кога си дома со фамилијата, но не и за нив. Нивните аларми се вклучија и ова утро, го испија утринското кафе и појдоа на работа. Влегоа во погоните полни прашни, стари машини и тежок воздух, без да почувствуваат ни најмал дел од празнична атмносфера. И денес имаат норми за постигнување, норми кои се недостижни, но кои служат како изговор за малите плати и подлога за навредите кои секојдневно ги добиваат. И кога вие ќе се разбудите тие веќе го работат третиот час, со наведнати глави, болки во грбот, замолчени усти и оштетени очи. Додека вие појадувате со своите најблиски, тие ги ставаат своите оброци на машините, во тие неисчистени погони и ги голтаат залаците за да постигнат за тоа време да отидат и во тоалет, и да успеат да се вратат пред да бидат навредени и омаловажени. Почнуваат и да ги бројат минутите до часот за заминување дома, таму каде што никој не им ги брои секундите кога се во тоалет и никого не мора да прашаат дали можат да ги извршат своите физиолошки потреби, таму каде што од никого не трпат мобинг. Гледајќи во часовниците се надеваат дека ова нема пак да биде еден од оние денови каде ќе мораат да останаат уште по некој час, без да ми биде платено за тоа, бидејќи сепак е празник, па дури и за нив, зарем не? И кога веќе ќе се вратат во домовите, со преморени и празни очи не успеваат да видат ништо од тој празничен дух, од тие шеги за писменоста, од таа радост на слободата. Но и тие нема да го заборават овој ден, овие денови се нивно секојдневие, и ќе им остане само во сеќавање, бидејќи никој и никаде нема да запише дека тие работеле, за да не се ни потруди да им плати за нивната работа. Писмени или не, на крајот од денот на нив не им е ни малку битно, бидејќи колку точно и да ги напишат пријавите до Трудовиот инспекторат, тој заборава да прочита.

Wednesday, May 17, 2017

Куфери

Ко на нозете да имам клинци, ми ги заковале стапалата на едно место и не можам да избегам. Се помрднувам, но не толку успешно, дури успевам и да чекорам, но колку чекори да дадам кога ќе погледам пак сум на истото место. Дали тоа ме следи мене или јас не го пуштам да си замине не знам. И ич не ми е убаво, секогаш кога и да се завртам ја гледам истата слика, празна е, бездушна е, грозна е. Различни луѓе, исти рамнодушни погледни, различни места, исти потрошени надежи. Само стари души наоколу, а и мојава се почесто почна за се заморува, и ниту малку не му дава отпор на стареењето. Старееме... Прерано...Се плашам да се погледнам во огледало, не сакам да видам дека верувам дека сепак вака треба да биде. Се плашам да признаам дека во право биле, сите, а јас со главата сум рушела ѕид. Најлошо од се е што стравот не може да го избрише споменот, а се сеќавам ко вчера да беше. Ги спакува куферите и замина, за подобар живот. Ама кому? Ама каков? И ниту еден повик, и ниту една порака не може да ги замени тие очи полни љубов, присуство кое ти вдахнува живот. Ништо не може да те замени, и се без тебе е празно, сиот мој свет. Не сум сама. Наоколу илјадници празни светови, приказни полни солзи, и не знам дали да се радувам што не сум само јас, или да колнам што сме сите? Стојам во таа празна слика, ги гледам тие луѓе околу со празни светови во очите како мене, со пранги на душата, мрдаме во безлични светови. За нив и јас сум празнина. Се убедуваме себе си дека е за подобро, но никако да успееме да се излажеме, но мораме да најдеме барем сламка кога веќе тонеме. И како по автоматизам веќе прифаќаме дека е подобро така, жртвувајќи си го најмилото, најскапото, фрлајќи го во далечина. И само што сме ја нагрнеле, ја соблекуваме младоста од нашите плешки и продолжуваме да дишеме, за оние неколку денови да живееме кои знаеме дека ќе дојдат, еднаш или двапати годишно.