Предавање

 

Не е лесно

Ако си борец, верник и инает

Секогаш во тебе ќе биде

Жичката на пркоста

Кога знаеш дека не е тоа

Што треба да биде

Дека и од белото има побело

И од црното поцрно

И ќе те издава со секој поглед

Со секој направен чекор

Во секој збор, и во секој молк

Ќе те потсетува дека не си се предала

Ќе ти се сокрие ко вештер под кревет

Ќе те скокотка навечер

И ко јаболко ќе те мами

Да те врати таму каде што застана

Да те посети кога беше млада и наивна

За да знаеш дека нема поубаво од вербата

И нема помило од чистината

Шолја чај

И ги приближувам прстите бавно, како исплашен, млад љубовник треперам од првиот допир, моите прсти и се протнуваат низ отворот кој води кон задоволствата кои ги посакувам. Топлината веќе ме обзема, струи низ целото телото, се шири ко епидемија и не сакам да ја запрам, ми се допаѓа огнот кој го буди во мене. Уживам. Во мигови на убавина незабележително ја притискам, ко да се плашам дека ќе ми избега пред да имам можност да ја вкусам до крајот. Моја е, но наместо јас неа, таа мене ме надвладува. Ми ја влажни раката, ми ја гаси жедта, чувствувам како ми ги заведува усните и се лизга надолу скокоткајќи ми ја внатрешноста. Моето тело е под нејзината моќ.  Велат некои задоволства се примаат само со затворени очи. Замижувам додека пливам во течности. И кога целото тело ми станува роб на нејзината топлина, се втурнувам во море на воздишки. Танцува на врвовите на мојата издржливост. Победува. Крикнувам! Една солза ми се појавува на лицето. Секогаш е така, со првата голтка врел чај.

Само да те љубам.

Заглавени некаде помеѓу вистината и лагата се обидуваме да изиграме претстава на искусни актери во банална сегашност. Се лажеме дека сме истапиле еден чекор понапред но ја пружаме ракате за заедно да го понесеме туѓиот суд. Ги бараме телата на грешниците за да ја неутрализираме нашата човечка нарав. Си требаме ко нотите на светлината и сенките на музиката, да се испреплетеме еден со друг, та најголемите уметници да не фрлат во купот изгужвана хартија, идејата ко

фетус навестува убави чувства, внесана во нас ќе ја изнесеме на светот. Деца сме со потреба на љубов , да лебдиме над облаци од недопрености, старци сме со индиферентност кон сликата, скапа уметност за ситни пари. Меѓу нив да ме најдеш, средина да ми бидеш. Ако останало нешто од надевањето ќе не нурне во вакумски простор, искуството од кое го вртиме погледот ќе не научи да дишеме низ очите на другиот. Да се наоѓаме во мрак и да се љубиме под месечева светлост, да се бараме како зракот што го нашол патот да се слее по раните на земјата, и ги љуби туѓите лузни. Наликуваме на познати души, раѓаме апстракции со секој допир, подготвени сме да се разбудиме, но врзани за стариот кревет. Постојам ли јас од некогаштината? Изгубена ли е наивноста на почетоците, евтино ја продадовме нејзината убавина? Ќе му дозволиме ли на капитализмот да не украде од светот? Вреди ли да се биде креација на лузни? Си се прашал ли некогаш? Си одлучил ли? Записите низ порите на постоењето го замаглуваат прозорецот на старата куќа. Премногу топлина во затворени ѕидови, се препотувам и вриштам на романтизам, скриена од лошо скоцкан реализам. А се што сакам е да љубам, да го запалам светот со шарени огнови. Да запишам приказни по твоето тело, да ти вдахнам воздух во твоето грло. Низ телото да се впуштам себе си, да те припијам ко живот, да те земам колку што можам да и украдам на ноќта и да не те вратам. Мој да бидеш за да почувствуваш како се слеваат водопадите врз твоите усни. Да ѕирнам во тебе и да се пуштам во брановите. Да ги измешаме течностите од секој наш екот, бидејќи се што сакам е само да те љубам.

Дозволи да водам

Го чувствувам твојот здив како се разлева низ порите на мојот врат. Навлегува низ кожата да ми го наежи сето тело. Овде сум, ама не сум истата. Ги затворам очите и се препуштам на лавата што тече низ моите вени. Твоите меки усти ја собрале целата топлина од човековото постоење и ја лизгаат по најексплозивните зони од мене. Јазикот си поигрува на рабовите од крици и воздишки, се ниша од нагоните кон излевањата. Со усните те барам да ја споделам врелината врз твоите фантазии и да те обвиткам во неа додека не го достигнеме максимумот на задоволство. Си играм на врвоите на твоите сетила, ко водена од нечујна музика го забрзувам темпото на игра, на моменти подзастанувам, да го вржеам миксот на нашите вкусови. Твојата машкост лежи под моите нозе. Те водам онаму каде сакаш да стигнеш. Ги слушам силните воздишки при судирот на два сплеткани света, како експлозија од искри на триење. Гребам од полетот на твоите гради да го зголемам интензитетот на копнежот чија школка станува претесна. Го чувствувам секој порив и соединување. Секоја клетка ми е во кохезија со желбата, површината те препознава. Му се доближувам на сонцето, се грчам под ропство на страста. Таму сум! Горам. Ги истиснувам задоволствата. Крик. Тишина.

ВРЕЖАНИ СЕЌАВАЊА

Нејзината младост го предизвикуваше полетниот маж во него, додека се движеше покрај креветот со широките колкови во неговите очи блеснуваше нескротлив нагон. Не му беше доволно само да ги гледа тие облини што

импонираат како да не е таму, сакаше со прстите да го помине секој дел од нејзината кожа, со јазикот да ја почувстува врелината на нејзиното битие, да му се врежи во сеќавањата нејзината слаткост.  Бараше начин да ја сокрие во себе, да биде способен да ја има и кога ќе си замине, бидејќи тоа беше неминовно. Да ги стопи височините  и да ги потполни сите вдлабнатини, да ја запише на јазикот на незаборавот. Секој миг, секој час беше желен за неа, сакаше да ја гледа како се грчи од задоволство под неговото тело, како ѝ се креваат градите и ги допираат неговите,  како трепери при неговите допири додека нејзините нокти му испишуваа спомени на грбот.  Слушаше како ја полни целата соба со воздишки во ритамот на неговите понирања прилагодувајќи се на композицијата на нејзините потреби. Таа сето тоа го знаеше, го читаше копнежот во секој негов збор, здивот застанат на нејзините гради кој и го зголемуваше тактот на срцето, секој треперлив поглед по нејзините нозе, гледаше како  искрата од очите му се разлеваше по целото тело а жилата силна му плусираше штом ќе ја види како ја зафрла косата наназад пред спиење. Уживаше чувстувајќи му ги очите залепени за нејзините бутини, намерно ги цепкаше движењата на мали и бавни за да украде уште малку од задоволството на посакувањето, играјќи си на работ на страста и оганот, но штом ќе ја положеше раката на неговите гради, се оделуваше од своето тонејќи во неговото присуство, чувстувајќи ја цврстината на неговиот поход. Танцуваше по музиката на неговите стисоци, вреснуваше при секој повисок тон, собираше сили на секоја ниска нота, и секое ново грчење на мускулите ја буташе поблиску до задоволството. Моментот кога ќе се разлееше низ неа, цврсто ќе ги залепеше очите обидувајќи се да го врежи таков во сеќавање, за да биде таму и кога ќе го нема бидејќи еден ден сите заминуваат.

Цветот во моите раце

          Пролетни градини, расцветани дворови и опојни мириси  кои вдахнуваат надеж, само убавини околу. Ова се мигови на љубење. Ветерот го носи занесот на прагот, птиците ги скокотаат соновите, цветот ја враќа младоста. Погледни ги и впиј ги во себе како што тие без да прашаат ти ја зедоа желбата под рака, и рамо до рамо ја понесоа по нивниот пат. Денес лесно се дише, воздухот побрзо го наоѓа патот до животот, насмевката до лицето. Време е на будење, правење простор за нови гнезда во срцата, и нови мириси од цветовите.

            Дојде времето да насадам цвет, иако никогаш порано не се осудив да израснам еден, ама затоа алчно му ги живеев убавините секогаш кога можев, исто како човек од пустина кога ќе види бардак вода. Вистина е дека се плашев да го ставам зрното  надеж во црна неплодна земја и да му дозволам да потоне во заборав, да го лишам од Сонцето, од љубовта. И да ја кренеше главата, ко љубопитен сосед кон балконот на новата соседка,  ќе заборавев да го наводнам, и ќе ја закотвеше главата во најтешката теминина и без белег ќе се сплотеше со црнината под него. Можеби и ќе го поливав секој ден, ќе бдеев со него со вода и стравот да не е премалку, проколнувајќи ме да запрам без да слушнам ни најмал крик на беспомошност, и тоа ќе се згрчи ко мало дете со болки во стомакот и ќе скапува како да го сторило најголемото злосторство на светот. Најверојатно би го сместила во најголемата сенка во собата, и тоа ќе се налути и нема да сака да излезе ниту да се поздрави, за него светот ќе биде студенило и мачење, можам да го заборавам и на Сонце, а тоа да го прелаже ко стар љубовник што и ветува светови на наивна девојка и потоа ќе му украде плодот и ќе остави жеден да тагува. Цел ден можам да му зборувам за љубовта кон Беатриче, кон Лаура, да му ги пуштам нотите напишани за Аида, а тоа од инает да рашири приказни за Луцифер од кого и птиците бегаат.

            Ништо од оваа да не биде, да израснам убав и раскошен цвет, со опоен мирис и цврсто стебло, што ако се разбудам едно утро и него го нема, како што те снема тебе, како што те набра некој друг.

Ох, Македонијо!

      Ги слушаш ли мила моја сите лелекања за тебе, тие пролеани солзи? Замолчи ги сите лицемерни викови, избегај им на сите прегратки со ножеви во рацете, сакаат да те дотолчат вака намачена. Само запрашај се, те слуша ли некој мила? Каде беа додека ти го соблекуваа рувото, почнувајќи од ракавицата, па сега кукаат поради долниот веш, каде беа кога те продаваа како ефтина парче месо по скапи хотели. Те соголија низ приказните за љубов, образот пепел ти го сторија, погледот во подот ти го заковаа, па и шамивчето со кое си ги бришеше солзите ти го продадоа. 
    Погледни, крвариш и никој не ти става мелем на раната, не се ни свртуваат да те видат. Никој мила моја. Сама си во рацете на гладни ѕверови од сите родови и бои. Те грабаат за да го изголдаат и последното месо од твоите голи коски. Ти ветуваат слобода, а те пикаат во беда. Ох, моја Македонијо! Твоите полиња се празни, детската врева заоѓа, слепи ли се? Не им се гледа, не им се слуша, нивните сетила ги обвива блескот од соништата. Ох, мила, ти одвај дишиш и се одржуваш во живот, се бориш како лавица, но ти снемува снага, од порите ти испарува иднината. Те погребуваат, но не те боли повеќе, се навикна на мртва трка, младоста што ти бега од рацете те носи на рабовите на смртта. Знам, оние кои ти беа надеж, од куферите те извадија додека ги полнеа со соништа и не можеш да ги обвиниш. Фрлена на подот, смачкана, непоправлива. 
    Тешко е! Издржи, друго и не ти останува мила. Ако ти е за утеха, не си ти виновна!

Глина

           Подадени раце и ладен воздух, се навикнуваш. Се откажувам од луѓето. Околу  мене илјада патокази, секој на себе има ознаки на љубов, симболи на вера, сувенири на надежта и сите до еден само сакат да се продадат, без малку суштина.  И стојам и продолжувам, истовремено. Часовникот отчукува претопен во тишината, грев  на вековината. Помодрените очи барајќи ja во туѓите раце ко во крадци испрснаа. Само требаше во себе да ѕирнам и да го видам она чија потрага ме доведе до слепило. Овде, во мене е, плусира и чека да ја слушнам. Оглувена од играњето на туѓата музика не се осврнувам на отчукувањето.  Никој не гледа во мене,  а јас безока вџарена во сите.  Падната на земја, не ми текнува да ја кренам, на височините ја барам, ко да е дар, а не абер за засукани ракави.  Илузијата ме одмара на рабовите на надежта и таму во безнадежието ја допирам. Мека е и фина, изградена од патишта неизодени, научени лекции и матни фрази, лузни и бакнежи, лизгања и извици на задоволства, прекрасно се измешале едно преку друго, едно до друго, едно во друго.Ја наоѓам исплашена, но не и изгубена. Се прилагодува на мојот допир, ако претиснам се свива, ако се подигнам се крева. Можам да ја обликувам по желба само треба да и дозволам низ моиве раце да заигра, среќа е велат, сам ја создаваш.

Птица без крилја

         Кога на птицата ќе и се пресечат крилјата не се појавуваат нови. Се обидува да замавне, се што и останува се вечните обиди, но залудно. Воздухот се уште е истиот од вчера, денот можеби дури и посветол, но крилјата ги нема. Светлината родена во срцето зајдува, среќата која извира од душата се губи. Блесокот претворен во темнина, патот во џунгла. А сепак се е исто ко вчера. Кога на птицaтa ќе и ги пресечеш крилјата таа умира, а Сонцето повторно се раѓа.

Само сакав „Фала“ да ти кажам.

Ова ти го пишувам тебе што секогаш стоеше со подадена рака кон мене иако некогаш таа беше и за да ми треснеш шлаканица. Ама никако да ми треснеш, и ти се лутам поради тоа, требаше, многу пати требаше да го сториш тоа. Ти признавам еве ја би ти треснала една, дека за тебе ми е, не поради себе или дека ја многу сакам тебе да те ударам, боже свашта. Види знам дека не сум ти јас некое цвеќе за мирисање (иако користам добри парфеми, според сопствено убедување) и знам некогаш така добро да ти се налутам, па да се мрштам неколку часа, знаат и тие твои правно политички трикови да ме извадат од памет, ама таква сум ти се погодила, толку ти била среќа, една ваква ко мене, избувлива, лесно запалива материја да ти се падне за другарка. А и ти ме нервираш да ти кажам право, кога упорно велиш дека не сум во право, алоооо јас сум секогаш во право и не знам зошто упорно се противиш на тоа? Жалам што морам ова да ти соопштам, но тоа е докажана теорија и до крајот на животот ќе мора да ја прифатиш ко факт! Таков е животот, суров! Ама погледни на ведрата страна, имаш „Секогаш во право“ другарка! Јеее! Знам, животот бил милослив кон тебе! Е сега да почнеме со лошите работи малку, знаеш дека нема да успеам секогаш да сум покрај тебе (некогаш нема да го слушнам телефонот, некогаш ќе јадам торта и тогаш не ме гајле за ништо), ама и во тие тешки ситуации секоја слободна минута ќе ја искористам да сум таму. Знаеш и дека ќе се скараме, тоа и додуша не е некоја тајна, (уште сега иам неколку причини за тоа, еве една - ти должам 10 денари, не планирам да ти ги вратам, а и знаеш дека го сменив бројот нели?) ама немој ни на крај памет да ти текнало тоа да трае подолго од една недела, пошто ако се осудиш на таков глуп чекор ќе ти дојдам пред врата и ќе кампувам, со мачки!(те предизвикувам на контракампување) Исто мора да знаеш дека секогаш ама баш секогаш кога ќе ме поканиш на гага излегување јас ќе бидам таму! За тоа служат другарките зарем не? Што се однесува до твоите тајни кои си ми ги доверила само мене сакам да знаеш дека нема потреба да се секираш, никој не ги има слушнато, некогаш ни јас! Значи и да ме расапнат на крст не ги кажувам. И еве последното нешто да ти кажам, на сите им посакувам другарка како тебе, бидејќи на крајот на денот, во најтешките моменти, и најлудите идеи ти си тука, прво твојот број го вртам, покрај сите крвни и некрвни врски, ветувања и заколнувања на верност, ти си тука, посилна од секоја врска. Среќна сум што никогаш нема да дознаам од фејзбук што ти се случило ново, дали си станала тетка, си дипломирала или си положила за кола, бидејќи знам дека што и да ти се случи ќе го кренеш телефонот и ќе ми се јавиш, ко што јас тебе те замарам за ситниц
и. Среќна сум што изградивме едно вакво пријателство и што сме едни од ретките кои искрено го одржуваат со караници. Те сакам будалче. И пред да почнеш да се лигавиш, сакам кафе да ми свариш.

П.С. Знам што направи лани летото. :)

Празникот на работниците

Сите се радуваат на неработен ден, тоа значи ден поминат со фамилијата, со најблиските, да го поминеш денот во слобода на она што ти сакаш да го правиш. Тоа се денови кога се потсетуваме колку е убав животот и најчесто се оние кои остануваат во сеќавање. За сите, освен за текстилните работнички. Велат државен празник е ден кога си дома со фамилијата, но не и за нив. Нивните аларми се вклучија и ова утро, го испија утринското кафе и појдоа на работа. Влегоа во погоните полни прашни, стари машини и тежок воздух, без да почувствуваат ни најмал дел од празнична атмносфера. И денес имаат норми за постигнување, норми кои се недостижни, но кои служат како изговор за малите плати и подлога за навредите кои секојдневно ги добиваат. И кога вие ќе се разбудите тие веќе го работат третиот час, со наведнати глави, болки во грбот, замолчени усти и оштетени очи. Додека вие појадувате со своите најблиски, тие ги ставаат своите оброци на машините, во тие неисчистени погони и ги голтаат залаците за да постигнат за тоа време да отидат и во тоалет, и да успеат да се вратат пред да бидат навредени и омаловажени. Почнуваат и да ги бројат минутите до часот за заминување дома, таму каде што никој не им ги брои секундите кога се во тоалет и никого не мора да прашаат дали можат да ги извршат своите физиолошки потреби, таму каде што од никого не трпат мобинг. Гледајќи во часовниците се надеваат дека ова нема пак да биде еден од оние денови каде ќе мораат да останаат уште по некој час, без да ми биде платено за тоа, бидејќи сепак е празник, па дури и за нив, зарем не? И кога веќе ќе се вратат во домовите, со преморени и празни очи не успеваат да видат ништо од тој празничен дух, од тие шеги за писменоста, од таа радост на слободата. Но и тие нема да го заборават овој ден, овие денови се нивно секојдневие, и ќе им остане само во сеќавање, бидејќи никој и никаде нема да запише дека тие работеле, за да не се ни потруди да им плати за нивната работа. Писмени или не, на крајот од денот на нив не им е ни малку битно, бидејќи колку точно и да ги напишат пријавите до Трудовиот инспекторат, тој заборава да прочита.

Куфери

Ко на нозете да имам клинци, ми ги заковале стапалата на едно место и не можам да избегам. Се помрднувам, но не толку успешно, дури успевам и да чекорам, но колку чекори да дадам кога ќе погледам пак сум на истото место. Дали тоа ме следи мене или јас не го пуштам да си замине не знам. И ич не ми е убаво, секогаш кога и да се завртам ја гледам истата слика, празна е, бездушна е, грозна е. Различни луѓе, исти рамнодушни погледни, различни места, исти потрошени надежи. Само стари души наоколу, а и мојава се почесто почна за се заморува, и ниту малку не му дава отпор на стареењето. Старееме... Прерано...Се плашам да се погледнам во огледало, не сакам да видам дека верувам дека сепак вака треба да биде. Се плашам да признаам дека во право биле, сите, а јас со главата сум рушела ѕид. Најлошо од се е што стравот не може да го избрише споменот, а се сеќавам ко вчера да беше. Ги спакува куферите и замина, за подобар живот. Ама кому? Ама каков? И ниту еден повик, и ниту една порака не може да ги замени тие очи полни љубов, присуство кое ти вдахнува живот. Ништо не може да те замени, и се без тебе е празно, сиот мој свет. Не сум сама. Наоколу илјадници празни светови, приказни полни солзи, и не знам дали да се радувам што не сум само јас, или да колнам што сме сите? Стојам во таа празна слика, ги гледам тие луѓе околу со празни светови во очите како мене, со пранги на душата, мрдаме во безлични светови. За нив и јас сум празнина. Се убедуваме себе си дека е за подобро, но никако да успееме да се излажеме, но мораме да најдеме барем сламка кога веќе тонеме. И како по автоматизам веќе прифаќаме дека е подобро така, жртвувајќи си го најмилото, најскапото, фрлајќи го во далечина. И само што сме ја нагрнеле, ја соблекуваме младоста од нашите плешки и продолжуваме да дишеме, за оние неколку денови да живееме кои знаеме дека ќе дојдат, еднаш или двапати годишно. 

Рака

                Сакам да исчекорам, подади ми рака да го сторам тоа. Сум чекорела и претходно, сама, можам и сега, научена сум, нема да ме чини живот, но сакам раката твоја да ја видам во мојава. Сакам ти да си до мене и овој пат да се смеам на твоето присуство, тогаш ќе знам дека секој твој збор е моја потпора, дека планините и морињата ни се достижни и никогаш повеќе нема поставам прашање, ќе ти верувам, ќе ми веруваш. Сакам да исчекорам, подади ми рака, потребна ми е, не поради трњето на патот, сум отрпнала на болка, поради мојата верба дека твојата сила прави чуди. Секој твој поглед може да ми даде елан за секој нареден чекор.  Подади ми рака и ќе изградиме темели на нашето пријателство кое времињата не можат да го урнат. Ако не сме странци позади маските кои ги делиме бесплатно на светот во големи количина, до мене ќе бидеш, барем да ме гледаш. Секој сомнеж има крај, секоја приказна почеток, да се негуваме заедно. Подади ми рака за да те има. Еве ти ја мојава, фати ја.

Мојата улица

                         Го оставив пенкалото на масата и погледнав кон улицата, после толку време работа, после толку време размислување која мисла ќе ја донесе следниот збор ете најдов време да си ја видам улицата. Ни малку не беше иста од последниот пат, години минале низ неа, а јас се уште скриена зад листовите хартија ништо не сум забележала. Намерно. Па секако. Соседката во дворот веќе е спремна да ми раскаже сѐ што сум пропуштила, а знае дека не сакам да ја слушам. Ми зборува за успесите на луѓето со кои како мала играв жмурка, за ниту еден од нив не знам ништо повеќе, па дури и ми е тешко да го спојам ликот со точното име, но сепак некако успевам да ги склопам коцките. Неколку веќе ги нема, си го фатиле патот под нога и во странство, им се остварил ним сонот на младите, некои пак се вратиле од таму, еве и фамилии основале, имало и свадби, само јас не сум ги слушнала трубачите. Многу народ имало, ми кажува соседката, ама не можам да ѝ потврдам, не гледам јас во туѓите дворови па макар имало и коза која по дефолт би требало да ја мразам. И луѓе нови се доселиле, па се отселиле, и нови детски гласови се слушаат, и одеднаш сѐ ми е ново, сѐ освен пенклото на мојата маса, а баш вчера го купив. Баш кога ми дојде идеја да седнам и да го напишам она што ми го кажа соседката, ми додаде дека само јас еве тупкам во место. Не кажа ништо што и не очекував искрено, не ме познаваат луѓето веќе, не ги познавам ни јас, а цели години сме делеле, немам време, којзнае кога последен пат сум пиела кафе со некоја соседка. Искрено ниту пак ме интересира, мојот нос е онаму каде што му е место и добро му е. Седнав на столот и не го зедов пенкалото. Зарем е можно човек да тупка во место со години? Зарем е можно времето да си тече, а ти ниту со прст да не мрднеш? Еве часовите ја донесоа и пролетта, а велат дека пролетта ѝ е прва другарка на љубовта. Тоа најверојатно е љубовта, она што уште ја одржува во живот мојата улица, новите детски гласови што ги слушам, и вревата во дворот кога се игра жмурка. Најверојатно е љубов, си велам. Не можам да кажам со сигурност, бидејќи веќе и самата не знам. Некои умеат да кажат дека сум ја напишала некаде, од моите зборови ја прочитал, некои велат дека е убава, други им се смешкаат како нужно зло, а јас? Јас не знам. Не верувам. Ниту на нејзе ниту на себе. Веќе одамна не верувам. Во овој момент да дојдеш да седнеш покрај мене ниту во твоето присуство не би можела да поверувам. Соседка ми упорно тврди дека постои, дека еве ја гледа секој ден, на мојата улица, и тоа со леснотија да се зачуди човек. Јас илјада прашања ќе поставам, уште повеќе полимики ќе си развијам во главата и пак нема да можам со сигурност да потврдам. Пак ќе се плашам. Лесно е човек да се искачи на највисокиот врв во градот и да изјави дека е заљубен, лесно е да се подаде рака некому, да се даде утешен збор. Тешко е да се дознае до каде може да одиме, да се дознае што е поважно, сопствената или туѓата среќа, и постои ли човек на светот што е поважен од твојата среќа. Што тогаш кога неговата среќа е твојата несреќа? И тоа се нарекува љубов? Дали е можно светот кој те научил да заржиш и на питомото, да умираш и раѓаш секој ден, да крвариш до безмилост да ти покаже дека има и друга страна? Дали ќе се осудите да го погалите кучето кое веќе еднаш ве каснало? Зарем не е лудост да се влезе во устата на лавот. А лавот сум самата јас. И не се плашам повеќе од нив, бидејќи тие веќе ми ја кажаа лекцијата, веќе се плашам од себе, од онаа што го научив. Не верувајќи никому престанав да си верувам и себе си. Гледајќи како љубовта ја споредуваат со надигрување, илузии и празни зборови по социјалните мрежи веќе и не ја гледам никаде. И кога успеаваш од сечиј лик да ја прочиташ вистинската приказна зад тој тежок збор, не го сакаш повеќе ни во сон. Сѐ околу ти делува лажно, што сфаќаш дека си го изгубил и вистинското јас. За да успее човек да љуби треба да се победи прво себе си и веќе нема да има никаков противник. Некои луѓе со себе се борат цел живот. А јас цел живот се борам со сите. Знам дека сум тргнала некаде, не знам каде ќе пристигнам, не знам ни дали можам да одам сама, ни дали можам да поднесам некој да оди со мене. Со времето престануваш да им веруваш на луѓето, а јас треба да научам да почнам да верувам во животот. Додека сите зборуваат дека некој им го скршил срцето, јас не знам дали досега сум го дала некому. Штом забавата заврши и музиката ќе стивне, си го земам палтото и заминувам, без мелодија, секоја танц е мртов. Најчесто јас сум онаа која го претиска копчето за гасење, ама веќе нозете ми се изморени за почнување на танц кој ќе заврши. И се плашам од навика да не посегнам по копчето, да се исплашам дека можеби наредната мелодија нема да ми се допадне, се плашам од себе си, од сите лекции кои сум ги научила. А не би сакала да се борам со себе бидејќи не знам дали можам да се соочам со фактот дека ќе изгубам. А човек кога ќе успее да се победи себе си ќе умее да љуби.

Стриптиз!

     Те гледам од далечина, знам дека не те познавам, но твоите натажени очи мамат. Не ме оставаат на мира, го всадија во мене копнежот да те соблечам и не отстапуваат. Посакувам полека да ги срушам сите ѕидови кои те обиколуваат, да ги слечам сите пречки и сомнежи. Додека во позадина оди тивка музика, да им шепотам на соништата и да ги намамам тие натоварени зборови. Не ја сакам твојата голотија испружена пред моиве раце, ниту тукутака да го допирам твоето тело. Светот во твое руво сакам да го видам, со зборови да поминам низ патеките со траги од твоите стапки. Дозволи ми да ја откријам тагата која ја кријат твоите очи и да го запалам тоа жарче надеж во нив што не се откажува од тебе. Дозволи ми додека твојот поглед ќе ја бара светлината на кожата ми да ти ја изиграм мојата точка. Ќе ја откопчам душата, со раце полни верба ќе ги распетлувам копчињата. Ќе се движам по ритамот на спомените и ќе ја слушам мелодијата на страста. Ќе успееш ли да ги забележиш очиве со кои јас гледам на светот, не оние кои светот околу ги гледа? Шминката полека ќе се симне од мојот лик, на светлината ќе блеснат и патеките на моите солзи. Лузните кои ги оставила нивната врелина, не може секој да ги види, нивниот крај секогаш е покрај мојата насмевка, таа умешно намамува. Желбата ќе ми ги развлече усните и ќе го открие столбот на мојата сила. Се што ќе ти покажам ќе биде вистина, и солзите, и насмевките. Каишот околу душата што толку стегнат го носам ќе го олабавам, ќе дозволам се што има на мене да падне и грутката во вратот ќе ја снема. Со рацете ќе ги погалам надежите и со сета нежност во мене ќе поминам по раните без да ме заболат. На крај ќе ги слечам од кожата сите претходни сеќавања и повторно ќе блесне со сјајот на вербата. Копнежот срамежливо ќе ѕирка од краевите додека желбите ќе пукаат по шавовите. Ќе стојам пред тебе како од мајка родена, подготвена за нови патишта. Не! Нема да те врзам со синџири околу твојот врат и мојата душа. Нема да ти ги украдам алиштата за утредента да се вратиш по нив. Ќе дишам за убавината, ќе постојам за сегашноста, така ме створил животот, насмеана. И потоа ќе ги слечам и алиштата кога душите ќе решат да се прегрнат.

Разговор со себе

-Значи овде си била, те барав насекаде.

-Зарем не научи, секогаш сум на последното место на кое ќе ме побараш.

-Воопшто не си се променила, а помина долго време од нашиот последен разговор.

-Не сум по промените, веќе некое време како не сум се ниту помрднала. Се на едно место сум.

-Лошо ти е местово.

-Тогаш најди ми подобро.

-Зошто јас?

-А зошто другите?

-Сакаш ли ти воопшто да најдеш подобро?

-Дефинирај ми го подоброто?

-Човек ко тебе би требало да го знае тоа.

-Не знам веќе ништо, затупувам, секој ден повеќе. Повеќе ни разликата помеѓу доброто и лошото не можам да ја видам. Се вртам околу нештата и гледам повеќе слики, сите се вистините.

-Вистината е ова овде, пред тебе.

-Ако се свртам на другата страна тоа ќе биде лага?

-Затоа и не сакаш да се помрднеш? Се плашиш да не видиш нешто подобро?

-Се плашам дека ќе те видам тебе.

-Зарем толку сум страшна?

-Ми е страв да не појдам по твојот пат.

-Ти секако ќе појдеш по него. Еден ден ќе мора да се мрднеш.

-Не таму.

-Лошо е таму?

-Туѓо е.

-Се плашиш од непознатото.

-Ретко стравот може да ме запре. Непознатото не е она што ме плаше. Зарем ќе успеам со физичкото задоволство целосно да ја покријам емотивната празнина што ме чека на тој пат?

-Ќе можеш ли со емотивните задоволства и уметнички уживања да ги задоволиш основните физички потреби?

-Каде е компромисот?

-Го нема. Се чувствуваш сега исполнето?

-Понекогаш, на моменти.

-Вредат ли тие моменти за цел живот?

-Вреди ли било што за цел живот?

-Нешто вреди повеќе нешто помалку. Здравјето најмногу.

-Кој го има правото да ја одреди таа тежина, освен самите ние. Што ќе ти е здравјето без живот?

-Што ќе ти е живот без здравје? Кај ти е сега животот?

-Ќе дојде?

-Да седнеме, да чекаме? Колку долго? Околу тебе има луѓе кои цел живот чекаат, да одиме да им се придружиме.

-Не сум јас за таму.

-Натаму чекориш.

-Ќе запрам, ќе стојам.

-Мора да бираш, мора да мрднеш, ако останеш ќе успееш, ти не си за емоционална смрт.

-Празнината не е она што имам сили да го носам на грб.

-Морам да најдам компромис.

-Те молам немој да бараш цел живот. Земи ја мојава рака и да појдеме.

-А корените?

-Ќе ги откинеме.

-А што е со срцето?

-Ќе го земеме, срцето е секогаш во нас, во телата го носеме.

-А што е со...

-Престани со прашања. Тргни. Можеш и да задоцниш.

-Зарем избрав веќе?

-Тоа и не беше некој избор. Трчај.

-Ама јас... трчам!

Што стори татко?

Еве ме, порасната, годините сѐ уште мали за да ми ги надраснат желбите, но почнуваат да натежнуваат. Овде сум некаде на средина, а сепак сум изгубена, како да стојам помеѓу два света, ниту еден од нив мој, ниту еден доволно реален. Излегов од едниот и не можам пак да се вратам назад, не ми доволува чекорот, во другиот се плашам и да помислам на влегување. Ништо од оваа не требаше вака да биде, зборовите кои ми ги даваа насоките сликаа поразлични слики за реалноста. Толку многу зборови кажани со тежина и фрлени во празно. Барем да не ги изговреше татко, понекогаш се прашувам дали подобро ќе беше да ми премолчеше. Од толку многу зборување ме излажа без да знаеш, без да посакаш, а знаеш дека ти верував. Ти така ме учеше зарем не? Да верувам и во себе и во останатите, дека вербата може да го срони секој камен и да ги скрши прангите околу. Сета верба во мене како да се задоми, удирав по камењата со сета сила, без размислување си ги виткав рацете околу прангите без да знам дека можат тие и крв да пуштат, белези да ми напишат по душата. Не умеав да ја убедам ни околината дека не боли, дека само умеам да се смеам, лажењето го убива човекот, така ми велеше. Искрените зборови требаше да се мојот клуч кон вратите на светот, а само ме направија играчка во него, никогаш не дознав како е да си поиграш без да размислиш два пати. Секогаш треба да се размислува два пати. И додека јас мислев луѓето околу мене се шушкаа, и додека јас верував и на себе дека светот можам да го сменам и на ним дека сакаат да бидат дел  од тој свет веќе ме клоцнаа од него. Не сакам назад, бидејќи она што ми велеше дека е бело не можеш да знаеш дали е одблесок на црнината, дали зборот е искрен или завиткан во прекрасна кутија за подароци, дали вербата ќе успее да те свие тебе пред ти да ги скршиш прангите. Барем да молчеше татко, тогаш можеби сама ќе научев дека со чесноста можеш да добиеш и шлаканица, со вербата доаѓа и ножот, и дека ниту една вистина не може да има еден лик. А сега татко погледни ме, ме научи сето она што не требаше да го знам да за успеам, и сега оди одвикни ме од таа вечна навика да му верувам на светот додека гласно кажува сѐ она што мене ми наликува на вистина без малтер. Сега ваква, сосема неспремна на светот каде да тргнам? Ќе успеам ли да продолжам надвор од твојот свет? Убаво е да си го подготвиш чедото за светот во кој сакаш да живее, но тешко е да го предадеш на светот што навистина го чека со раширени канџи. 

Да си заминам!

   Зошто сакаш да си заминеш?

 Бидјеќи не сакам да се плашам повеќе да го доверам животот на мојот лекар, знам дека и од нив сѐ што беше добро го фати патот.

  Зошто сакам да си заминам? 

Можеби не сакам моето дете утре да биде прегазено на сред улица, пешачки премин или на плоштад и од  сето тоа да остане само молк. 

  Зошто сакам да си заминам?

Сум размислувала како би било убаво да можеше да живееш без страв од подредениот, со други можности пред себе, и убава слика е тоа, многу поубава од оваа овде. 

  Зошто ли сакам да си заминам?

Бидејќи јас моето здравје можам да го фрлам и под мост, но да го сторам тоа на своето најблиско не би можела ни да помислам на сопствената прошка.

  Зошто ли сакам да си заминам? 

Зошто не сакам да бидам исплашена дали некој љубеник може да прочита некоја моја реченица и да ја перцепира како грда и непослушна. 

  Зошто сакам да си заминам?

Можеби затоа што сакам да бидам видена како она што сум навистина, наместо бројки и бои да го шараат моето име при секој мој сопствено искажан збор, наместо да ми се бројат пријателите, наместо способностите, наместо умот да ми се гледа јазикот.

  Зошто сакам да си заминам?

 Хм... а зошто би сакала да останам?

За себе

         Седна на креветот и почна да ги менува програмите,не можеше да најде ништо интересно, немаше програма која можеше да ѝ го задржи вниманието. Ветерот кој удираше во нејзиниот прозорец ја одземаше од светот, ја навраќаше во едно време во кое не сакаше да оди. На крајот стана и го отвори прозорецот,  го пушти ветрот да ѝ прошета низ собата. Не почувствува студ иако беше прилично ладно. Таа беше отрпната од студенилото,ништо не можеше да ѝ го замрзне здивот повеќе. Се наколони на прозорецот и дозволи ноќта да ја одземе, ги затвори очите и тргна кон местото коа се трудеше да го заборави. 
          Тогаш беше лето, пеколно топло лето, со запалени улици под нозе и уште позапаленото срце по него. Беше свесена дека го сака, дека го сака многу и не се плашеше од таа љубов, сакаше само да ужива, и да го гледа насмеан. Тоа лето како и секое друго има свој најтопол ден, оној ден кога сите се дома и уживаат во своите пијалоци полни мраз. За неа беше грев таков ден да помине сама, зеде ладно пиво и се упати кон неговиот дом, знаеше дека ќе го изненади,ако не пивото барем таа. Вратата беше отворена, иако илајда пати го опоменуваше за таа лоша навика сега се израдува што повторно го сторил тоа. Можеше да го гушне одпозади или да го разбуди со бакнеж, се насмеа задоволно во себе. Но кога го даде првиот чекор во таа соба која ѝ беше омилено прибежиште се замре, и насмевката испари во воздухот, животот истече од очите,  љубовта си замина со најсилен врисок. Тој лежеше со друга покрај него, ја гледаше со смирен поглед, како да не ја познаваше, како таа да не беше неговото злато, срце... љубов. Главата ѝ зовре,посака да искрши сѐ околу себе,сакаше да вришти онолку силно колку што ја болеше внатре, но немаше доволно силен глас за тоа. А тој само ја гледаше и како да ѝ се смешкаше, не се ни трудеше да се извини, ни да се оправда, ни да каже било што. Уживаше во нејзината болка , во очајот во нејзините очи, во слабоста нејзина, или барем нејзе така ѝ се чинеше. За миг се изгуби во неговото исмејување и не можеше повеќе да се контролира, а да не дигна раката и искрши сѐ. Знаеше дека го заслужува тоа, и малку ќе му беше за сѐ она што ѝ стори, не мислеше дека ќе си ја извалка раката, не ѝ беше гајле. Но тогаш кога требаше да го стори она што мислеше дека ќе ѝ ја олесни душата, сфати дека може подобро, таа може многу подобро. Полека ја спушти раката и само се насмеа исто онака како што тој ѝ се смееше,и кога ја затвори вратата само си повтори „Не за него,за мене“. Од тој ден, кога најтоплото ѝ стана најстудено, ништо не можеше да ја заледи уште повеќе, излезе од таа соба како мраз и остана таква.  Затоа ја сакаше зимата, го сакаше ветрот, мразот, студенилото... бидејќи знаеше, не ѝ можат веќе ништо, таа е само една од нив.

Сега јас сум тука

           Ме гледаш со очи полни надеж. Да сториле хаос од страсти и воздишки, си велиме и двајцата во мислите. Желбата ни е поделена, ни треба оваа верба дека може да се изгради свет со темели од емоции. Силно веруваме, но не се лажеме. Никој не сака да се даде целосно, никој не сака да го пружи срцето на дланка и да си ги фрли очите на патот. Па и да го сториш тоа нема да го земам. Што ќе ми е? Си имам јас едно во градиве, нема да знам што да му правам, а баш фино изгледа таму кај тебе. Не сум дојдена да ти грабам од телото, но може да те изгребам. Сакам да седиме и да молчиме со часови, секој со својата мисла. И таа пукнатина низ која исплашено ѕирка надежта, сум ја забележала, ама нема да прашам за неа. Штом не знам, значи не треба да знам. И двајцата сме луѓе од резерва, не е до нас, до времето е. Убаво е што пак се смееме, што се обидуваме, убаво е што ја гледаме раната и шепотиме, ќе помине, ќе пече и ќе се умори. Чудаци сме и тоа е добро, искрени сме, така сме научени, од родителте, од животот. Ти сакаш да даваш, ја сакам да земам колку што ми е потребно, ти сакаш да се препуштиш, јас сакам да потонам. Тоа се тие различности што нѐ спојуваат. Копнееме еден на друг да си ја дадеме првата наивна љубов, онаа испишана по илјадници страници, онаа која  секој ден му дава желба за живот на поетот. Но, признаваме дека не можеме, сме ја потрошиле таа, еден примерок ни даваат кога се раѓаме, а ние веруваме дека е пробна верзија. Слатка заблуда. И без да прашам знам дека таму имала некоја, која те опсипувала со љубов, онаа што веќе сум ја потрошила, некоја со која сте сонувала дека и денес таа ќе е овде, а не јас. Можеби и поубаво ќе било така, таа сега да те држи за рака, можеби повеќе ќе те сака од мене, можеби нема да се разфрла со резерви. Сигурно и те сакала повеќе, те чувала ко светот да ѝ зависел од тебе. Ти го зела срцето кога си ѝ подадел, сте си ги замениле. Ама секое срце има само едно тело. И нејзе ја нема повеќе покрај тебе, заминала. Сега јас сум тука. Понекогаш преголемата љубов може да биде загушна, може да искулминира и одеднаш да се тресне од земја. Може да ти го сврти умот и ти

да престанеш да се  љубиш самиот, да ти ги затвори очите и со кофа вода потоа да те разбуди. И тоа е во ред, тоа е вистината што ретко сакаме да ја прифатиме. Сѐ додека се прифаќаме такви здробени од животот, можеме да молчиме заедно и да уживаме. Сите ние имаме некој кој не сакал повеќе, сум имала и јас, но поголема љубов не значи и поголема среќа. Во ред е тоа. Насмевни се!