Чекор кон сегашноста

Пред да ја отвори вратата од кафулето длабоко вдиша како да си ги полнеше градите со храброст и потоа вратата зачкрипа. Тоа беше старо кафуле и многу генерации поминаа низ него, некои приказни таму започнаа, други таму завршија, а една, токму нивната, таму и живееше. Таа приказна беше животот на тоа кафуле во тоа време, многумина името на кафулето им беше синоним на нивната љубов. Таму започнаа се, прв пат си разменија љубопитни погледи, прв пат се судрија случајно,таму се роди и љубовта, се случи првиот бакнеж, и првата караница, и молењето, и милувањето, и солзите и прегратките, па и крајот на врската се случи таму. Но приказната не заврши тогаш, кога сите мислеа дека покрај се нема повеќе да се појават во кафулето тие уште почесто доаѓаа, се гледаа како најголеми непријатели и ниту едниот не помислуваше да го отстапи местото на другиот, уште помалку да му покаже дека победил, дека го зел она што беше заедничко. И така со години, најпрво доаѓаа од инат, а потоа од потреба, бидејќи тоа место им ги оживуваше спомените, и им влеваше смиреност и топлина. А таа денес влезе таму токму поради тоа, да си ја стопли душата после толку време студ во неа. Седна на нивната маса порача кафе и гледаше во вратата очекувајќи го. Знаеше дека и тој понекогаш свртува навака, можеби од навика, но доаѓаше и затоа беше убедена дека ќе се појави. Уште не го доби ни кафето што го нарача тој веќе со едната нога беше внатре во кафулето. Се погледнаа како да беа договорени да се најдат таму, и во тој миг како времето да се врати назад, како ништо да не случило, се околу го доби стариот мирис, се вратија старите бои, чувства. Се беше исто, иако косата му беше скратена, стомакот поголем,челото му го красеше некоја брчка,и устата за нијанса му беше потемна за неа изгледаше како кога се запознаа. Го повикуваше со очите и тоа беше доволно, тие двајцата секогаш со поглед се разбираа, и тој појде кон неа исто како да му каже „Дојди, те чекам“.

И кога тргна кон неа таа го забележа тоа прекрасно дете кое чекореше покрај него,и му ја стискаше раката како давеник што ја стиска раката на спасителот и во самиот миг таа го засака тоа дете повеќе и од него, го засака како нејзино, можеби и повеќе, бидејќи имаше моменти кога помислуваше дека него го сака повеќе и од себе си. Веќе наредниот момент го зеде во себе и почна да си играат како да се најдобри другари. Тоа дете беше се она што сакаше да има од него, и беше сега таму со неа, и ја гледаше толку милно што таа не можеше да верува. Со тоа дете животот доби смисла, денот доби светлина, и се веќе беше поинаку, поубаво. А тој молчеше и ги гледаше, двете личности кои најмногу ги сакаше беа заедно, а сепак толку разделени. Немаше збор со кој би почнал разговор, ниту толку силен поглед со кој би го побарал тоа од неа. И колку што уживаше во глетката пред себе толку и го болеше се она што се случуваше.
-Имаш прекрасен син. -му рече таа додека го гушкаше, како да знаеше што се случува во неговиот ум.
-Тој е причината зошто се будам секој ден со насмевка. -Повели. -рече таа и му даде се што имаше во новчаникот. -Ова е за него.
-Не може, тоа е премногу. -рече туркајќи и ја раката. -Не смееш да одбиеш, не е за тебе, земи и купи му што сака. -Никако!
-Ако ме одбиеш тоа е исто како да си одбил вода да му дадеш на жедниот. -Но... премногу е. -Зарем не сфаќаше? Тој е се што јас сакав да имам. Ништо не е премногу. Дури ми се чини дека е премалку. Зарем не сфаќаш. Купи му нешто од мене коа ќе го носи во себе, како јас него.
-Но, сепак.. -Ако не јас заминува. - беше одлучна и тој ги стави парите во џебот. После овие неколку реда разговор, настана тишина. Ретко тие разговараа со зборови, само неколку погледи беа доволни и нештата стануваа јасни. Така беше од секогаш. Гледајќи ги тие очи во кои се уште гореше копнежот за неа, сфати дека изгуби многу од премногу инаетливост, а тој се обидуваше да го избегне погледот кој беше подготвен да му даде се само нему, и ги гризеше усните поради сознанието дека само малку повеќе храброст го делеше до една совршена слика на среќа.
-Знаеш јас..- започна тој -Не знам, ниту сакам знам, подобро е да не знам. -Сепак вистината е.. -Остави ја сега вистината
-Зарем не би се радувала? -Ни најмалку, само повеќе би болело. -Секако боли. -Повеќе не, после денес нема.
-Сега е уште пострашно. -Јас веќе ја прифатив сегашност. -Но, доаѓа иднината. -Иднината не доаѓа сама, ние ја креираме
-Зарем тоа не е одлична можност? -Ни најмалку, цената е превисока за толку ситни души ко нашите, да не грешеме повеќе
-Но и ти самата знаеш.. -Оф, ти реков дека не знам и дека не сакам ни да знам. Го знам она што сакам да го знам и доволно ми е. Убаво ми е
-Зарем би живеела во лага? -Кога вистината би ме натерала на грев дури и би уживала, еве не се жалам. -Но јас сепак сакам да ти кажам!
-Залудно, ти ќе збориш, јас ќе го слушнам она што сакам да го слушнам. -Но јас не сум.. -Престани. Никогаш порано не си ме лажел немој ни сега
-Но верувај ми дека вистина е. Јас навистина не сум.. -Доста, те молам. Знам дека си, јас сум, и тоа во моментот бесконечно
-И јас сум, многу сум среќен. Ете добро ми е. -Гледаш дека е добро. Животот е убав и покрај сите грешки. -ах..-воздивна тешко и ја погледна
Сакаше уште еднаш да и го каже она што и го кажа пред да изусти збор. Дека никогаш нема да си прости што ја изгуби. Но знаеше дека такво нешто не смееше да изговори, и знаеше дека нема уште многу да може да го држи тоа во себе. Го зеде синот силно за рака, како давеник што се држи за спасителот и ја погледна со очи кои вриштеа „Те лажев, не сум среќен без тебе“ , а таа сосема мирно му возврати „Прв во животот се радувам што ме излажа, знаеш она што ние го уништивме тој ќе го изгради повторно и ти мораш да бидеш таму и да бидеш среќен, да му помогнеш,а јас морам да бидам овде за да му го зачувам мирот. Така треба, така и ќе биде“ И повеќе немаше потреба од зборови, ниту од погледот, ниту од кафулето, ниту од спомените, сега таму некаде дишеше прекрасна сегашност.

Лекција

Израсна слушајќи ги постарите бидејќи знаеше дека тие најдобро знаат, нив ги учел животот, од погрешните патишта имаат лузни за спомени и научиле лекции кои никаде не се напишани. Сите околу му велеа дека мора да научи и тој и тоа додека е се уште млад, додека пред него е целото време на светот, да учи што е можно повеќе, од постарите, попаметните, искусните... успешните. Тој впиваше се што можеше, како пресушен сунѓер, од оние кои блескаа, оние на кои им аплаудираа и така израсна, стана човек кој веруваше дека знаеше. Го гледаше светот поинаку, онака како што мислеше дека е исправно. Повеќе не му беше тешко да излаже ако вистината не му одговараше или пак само оти така сакаше. И луѓето повеќе не беа луѓе туку средства со кои треба внимателно и многу паметно да се игра за да се успее. Научи на кој треба да се поклони, кого да поздрави на улица, чија рака да бакне па и на кого и кога треба да се развика. Одамна навикна да се смее и кога не му беше смешно, да молчи кога му се зборува, да зборува кога му се молчи. Само со чувствата му беше тешко, но и нив научи да ги потиснува оти светот велеше дека тие само можат да наштетат, и во право беше, се е полесно без чувства. И не се жалеше иако имаше моменти кога не беше лесно и да не се чувствува, но научи дека е сосема безкорисно ако се самосожалува. Само едно нешто сакаше од животот една можност да им каже на сите тие растажени лица, разочарни пријатели и навредени чувства дека тој не направил ништо повеќе туку само учеше од човештвото.

Доволно е да биде човек

Што сакам? Не сакам многу, малку барам, но тешко се наоѓа и тоа малку, а тие што го имаат најчесто го кријат. Не сакам да биде ниту црн, ниту плав, ниту висок, ниту слаб, всушност поим немам каков сакам да биде. Доволно е да биде човек, помалку луд, несмасен и со убава насмевка. Сакам коа ќе застане пред мене да не можам да го тргнам погледот од него и да не се преправам дека не го гледам него и дека сум ладна ко мраз.Не сакам ни тој да дојде и да ми даде комплимент, не сакам ни за името да ме праша, ете така нека тресне нешто, било што. И јас да се замуабетам а да не знам што зборувам и веќе на следната песна да го бакнувам. И да вријам од желба да му ја искинам кошулата, и да не му велам не, не давам на првиот состанок. И да ме однесе некаде каде што сум мислила дека нема да завршам, и наместо да се буткаме на вратата како да не сме допрени со години, да се напиеме кафе. И да муабетиме а и двајцата да не знаеме за што, да зборуваме тивко, јас да ти климам со главата, а ти да глумиш дека ме слушаш. И кога ќе си ги изпразниме душите како демек сме имале некој товар, да го направиме она за што дојдовме и дури после да ме прашаш како ми беше името, и да ми го запишеш бројот и да ме оставиш да се отспијам и да заминам знаејќи дека ќе се вратам. 

Бидејќи...

Не му беше ни малку лесно иако така изгледаше. Секогаш среден и насмеан, со неа под рака. Луѓето им се восхитуваа, некои им завидуваа, но никој не знаеше дека под тоа насмеано лице се крие празнина. Ја држеше за рака за да не оди со празни раце, ја прегрнуваше за да не мисли на тоа колку е сам, ја бакнуваше од очај, ја галеше од потреба. Повеќе уживаше во идеалната слика шо сакаше да ја претстави пред светот отколку во вистинката страст шо требаше да се најде таму а ја немаше. И се повеќе силно и ја претискаше раката бидејќи така се чувствуваше посилен, но е и посреќен, со неа имаше задоволство, но не и љубов. А се што тој бараше беше кога ќе ја здогледа таа вистинската, срцето да му се насмее, и раката сама кон неа да појде

Да ја приближи до градите силно бидејќи таму припаѓа, и да заспие со спокој на душата, и ниту еднаш да не помисли на останатиот свет. А имаше една таква, што му го нишаше светот. Баш онака како што ја замислуваше, и се трудеше да ја има околу себе, ја бараше со погледот, ја повикуваше со срцето онаа по која копнееше. И додека гореше по неа, се уште за рака ја држеше онаа која му ја исполнуваше сликата наместо срцето и не ја испушташе ни за миг. Бидејќи светот не прашуваше за чувствата, бидејќи градот така велеше, бидејќи општеството така процени...

Глас

          Веќе знаев и  воопшто не ми беше тешко да чекорам онака како што денот милува, во убавите мигови да се насмеам во лошите да се утешам и пак да продолжам. И така секој ден, веќе навикната, одев по патеките молчејќи, знаејќи дека таму освен трњето и гласот остава лузни. Се плашев од мојот глас, неговата јачина ме растреперуваше и ете научив да голтам кога е најсилен. Научив да го игнорирам кога ме гребе одвнатре ко дива мачка која сакаш во раци да ја задржиш, понекогаш дури успевав и да го замолчам, бидејќи знаев дека само болка може да ми донесе и солза да ми подари. Научив да живеам со него како без него и признавам убаво ми беше. Денот убав, животот тивок, течеше така ко мал поток низ музиката на тивките птици. Брдата и планините беа страшни, течев и таму порано и затоа сега раните болат и при секое каменче тука. Но барем мирно е... Тивко е.... Се живее...

            Одеднаш чашата се прелеа, и животот згазна на гордоста, се обиде да го покори достоинството, да ја уништи мислата. И мирниот поток наиде на брза рака која води до нови клисури. А гласот, тој како никогаш претходно да не бил присутен и од мачка се претвоти во лав кој ми ги раскинуваше градите и не постоеше можност да се зачува мирен. Сам се искачуваше низ грлото, да излезе на светлината на животот. Не беше возможно да го игнорираш, да го запреш, да го проголташ. Врескаше и сите слушаа и повеќе ништо не беше мирно, и повеќе не можев да чекорам онака како што денот милува, гласот ми ги движеше и телото и духот. Јасно беше дека сѐ што научив беше погрешно. Никогаш ништо не беше мирно, и никогаш не беше за молчење. Ова што сега вришти во мене, тоа сум јас. Јас сум она каменче во потокот што ми ја лути раната. Јас сум мојот глас!

Вие немате поим

Вие немате поим како ми е мене, немате поим што јас кријам во овие две раце, што се минало пред овие очи. Не знаете како сум чекорела низ животот, и како сум се стекнала со лузните кои ме оцртуваат. Оваа насмевка што ја гледате можеби и не е толку лажна, не сум научила да се смеам за да ги лажам луѓето дека сум среќна. Можеби потребата од насмеано лице ме направила таква каква што сум.  А што е важно што луѓето мислат, ако не е важно зошто посветуваме внимание на нивното мислење? Раните кои ги носам со себе не ги покажувам секому, не ги спомнувам, не сакам ниту да ги погледам, не од страв да бидам исмеана, не бидејќи не сакам некој да се сити на нив, не ме интересира за другите, за нивната жед глад  и ситост, туку можеби се лажам себе си дека ги нема, заздравиле, поминале, и ним им дошол крајот. Се учам да одам со нив како без нив, и не се ниту толку важни ако сакам да продолжам да чекорам. Едноставно како роза, го кинеш само цветот го оставаш трнот во прстот и продолжуваш. Не знаете како е кога не веруваш повеќе на никого, а имаш потреба да ја потпреш главата на нечие рамо и да се испразниш.  Внимавам на секој збор и никогаш не е исправен и точен, и можеби не е до нив, до мене е, можеби и не знам да ризикувам, можеби и се плашам. Вие немате поим како ми е додека го гледам народот околу мене толку сличен и различен,  исплашен да ризикува за да верува и да признае а уште посилен за да погреши и да се гордее ограничен во свет со центар во неговиот ум наместо срце. Не, вие не знаете, вие немате поим како ми е мене исто како што јас немам поим како ви е вам.

Непланирано

     Што беше ова? Земјотрес? Што се случи одеднаш? Како се се измени баш кога верував дека добро ги наместив коцките? Каде ми замина спокојот.... Тоа беа само дел од прашањата што му поминуваа низ главата секоја ноќ пред спиење. Се сеќаваше дека има мирен живот , се помири со судбината, ја прифати реалноста и реши да живее така и одеднаш бум. Се појави таа, од нигде никаде... Не знаеше ништо за неа, освен името и неколку разменети зборови, но од очите можеше да прочита дека не беше секојдневна девојка. Имаше нешто што ја одделуваше , не беше тоа нејзината убавина, ниту внимателно избраните зборови туку нешто сосема поинакво. Нешто  зрачеше од неа и те го привлекуваше , те го одбиваше. Таа не се вклопуваше со сликата за девојките што ја имаше и со која се помири, а беше сигурен дека секоја припаѓа таму на овој или оној начин. И таа не беше поинаква , па ќе ја ставаше во тој кош, но пак ќе ја извадеше. Никако не можеше да се одлучи. Бараше објаснувања, правеше слики, но таа никаде не се вклопуваше. Само што ќе ја пикнеше во еден куп таа ќе го изненадеше и ќе му докажеше дека греши и не е како тие, туку една и единствена, и штом ќе помислеше дека е поинкава , посебна,, магична и реална таа ќе го клекнеше на колена и ќе го потсетеше дека е човек. И колку повеќе се трудеше да разбере, толку повеќе се губеше во нејзините постапки, зборови, погледи. И се повеќе сфаќаше дека нема објаснување и дека не знае иако му беше тешко да си го признае тоа. Таа беше енига која сакаше да ја одгатне, имаше желба да открие каков оган гореше во неа, оној што ќе го изгори или пак ќе го стопли