Те гледам од далечина, знам дека не те познавам, но твоите натажени очи мамат. Не ме оставаат на мира, го всадија во мене копнежот да те соблечам и не отстапуваат. Посакувам полека да ги срушам сите ѕидови кои те обиколуваат, да ги слечам сите пречки и сомнежи. Додека во позадина оди тивка музика, да им шепотам на соништата и да ги намамам тие натоварени зборови. Не ја сакам твојата голотија испружена пред моиве раце, ниту тукутака да го допирам твоето тело. Светот во твое руво сакам да го видам, со зборови да поминам низ патеките со траги од твоите стапки. Дозволи ми да ја откријам тагата која ја кријат твоите очи и да го запалам тоа жарче надеж во нив што не се откажува од тебе. Дозволи ми додека твојот поглед ќе ја бара светлината на кожата ми да ти ја изиграм мојата точка. Ќе ја откопчам душата, со раце полни верба ќе ги распетлувам копчињата. Ќе се движам по ритамот на спомените и ќе ја слушам мелодијата на страста. Ќе успееш ли да ги забележиш очиве со кои јас гледам на светот, не оние кои светот околу ги гледа? Шминката полека ќе се симне од мојот лик, на светлината ќе блеснат и патеките на моите солзи. Лузните кои ги оставила нивната врелина, не може секој да ги види, нивниот крај секогаш е покрај мојата насмевка, таа умешно намамува. Желбата ќе ми ги развлече усните и ќе го открие столбот на мојата сила. Се што ќе ти покажам ќе биде вистина, и солзите, и насмевките. Каишот околу душата што толку стегнат го носам ќе го олабавам, ќе дозволам се што има на мене да падне и грутката во вратот ќе ја снема. Со рацете ќе ги погалам надежите и со сета нежност во мене ќе поминам по раните без да ме заболат. На крај ќе ги слечам од кожата сите претходни сеќавања и повторно ќе блесне со сјајот на вербата. Копнежот срамежливо ќе ѕирка од краевите додека желбите ќе пукаат по шавовите. Ќе стојам пред тебе како од мајка родена, подготвена за нови патишта. Не! Нема да те врзам со синџири околу твојот врат и мојата душа. Нема да ти ги украдам алиштата за утредента да се вратиш по нив. Ќе дишам за убавината, ќе постојам за сегашноста, така ме створил животот, насмеана. И потоа ќе ги слечам и алиштата кога душите ќе решат да се прегрнат.
Sunday, November 29, 2015
Sunday, November 1, 2015
Разговор со себе
-Значи овде си била, те барав насекаде.
-Зарем не научи, секогаш сум на последното место на кое ќе
ме побараш.
-Воопшто не си се променила, а помина долго време од нашиот
последен разговор.
-Не сум по промените, веќе некое време како не сум се ниту помрднала.
Се на едно место сум.
-Лошо ти е местово.
-Тогаш најди ми подобро.
-Зошто јас?
-А зошто другите?
-Сакаш ли ти воопшто да најдеш подобро?
-Дефинирај ми го подоброто?
-Човек ко тебе би требало да го знае тоа.
-Не знам веќе ништо, затупувам, секој ден повеќе. Повеќе ни
разликата помеѓу доброто и лошото не можам да ја видам. Се вртам околу нештата
и гледам повеќе слики, сите се вистините.
-Вистината е ова овде, пред тебе.
-Ако се свртам на
другата страна тоа ќе биде лага?
-Затоа и не сакаш да се помрднеш? Се плашиш да не видиш
нешто подобро?
-Се плашам дека ќе те видам тебе.
-Зарем толку сум страшна?
-Ми е страв да не појдам по твојот пат.
-Ти секако ќе појдеш по него. Еден ден ќе мора да се мрднеш.
-Не таму.
-Лошо е таму?
-Туѓо е.
-Се плашиш од непознатото.
-Ретко стравот може да ме запре. Непознатото не е она што ме
плаше. Зарем ќе успеам со физичкото задоволство целосно да ја покријам
емотивната празнина што ме чека на тој пат?
-Ќе можеш ли со емотивните задоволства и уметнички уживања
да ги задоволиш основните физички потреби?
-Каде е компромисот?
-Го нема. Се чувствуваш сега исполнето?
-Понекогаш, на моменти.
-Вредат ли тие моменти за цел живот?
-Вреди ли било што за цел живот?
-Нешто вреди повеќе нешто помалку. Здравјето најмногу.
-Кој го има правото да ја одреди таа тежина, освен самите ние. Што ќе ти е здравјето без живот?
-Што ќе ти е живот без здравје? Кај ти е сега животот?
-Ќе дојде?
-Да седнеме, да чекаме? Колку долго? Околу тебе има луѓе кои цел живот чекаат, да одиме да им се придружиме.
-Не сум јас за таму.
-Натаму чекориш.
-Ќе запрам, ќе стојам.
-Мора да бираш, мора да мрднеш, ако останеш ќе
успееш, ти не си за емоционална смрт.
-Празнината не е она што имам сили да го носам на грб.
-Морам да најдам компромис.
-Те молам немој да бараш цел живот. Земи ја мојава рака и да
појдеме.
-А корените?
-Ќе ги откинеме.
-А што е со срцето?
-Ќе го земеме, срцето е секогаш во нас, во телата го носеме.
-А што е со...
-Престани со прашања. Тргни. Можеш и да задоцниш.
-Зарем избрав веќе?
-Тоа и не беше некој избор. Трчај.
-Ама јас... трчам!
Monday, September 28, 2015
Што стори татко?
Еве ме, порасната, годините сѐ уште мали за да ми ги
надраснат желбите, но почнуваат да натежнуваат. Овде сум некаде на средина, а
сепак сум изгубена, како да стојам помеѓу два света, ниту еден од нив мој, ниту
еден доволно реален. Излегов од едниот и не можам пак да се вратам назад, не ми
доволува чекорот, во другиот се плашам и да помислам на влегување. Ништо од
оваа не требаше вака да биде, зборовите кои ми ги даваа насоките сликаа
поразлични слики за реалноста. Толку многу зборови кажани со тежина и фрлени во
празно. Барем да не ги изговреше татко, понекогаш се прашувам дали подобро ќе
беше да ми премолчеше. Од толку многу зборување ме излажа без да знаеш, без да
посакаш, а знаеш дека ти верував. Ти така ме учеше зарем не? Да верувам и во
себе и во останатите, дека вербата може да го срони секој камен и да ги скрши прангите
околу. Сета верба во мене како да се задоми, удирав по камењата со сета сила,
без размислување си ги виткав рацете околу прангите без да знам дека можат тие
и крв да пуштат, белези да ми напишат по душата. Не умеав да ја убедам ни
околината дека не боли, дека само умеам да се смеам, лажењето го убива човекот,
така ми велеше. Искрените зборови требаше да се мојот клуч кон вратите на
светот, а само ме направија играчка во него, никогаш не дознав како е да си
поиграш без да размислиш два пати. Секогаш треба да се размислува два пати. И
додека јас мислев луѓето околу мене се шушкаа, и додека јас верував и на себе
дека светот можам да го сменам и на ним дека сакаат да бидат дел од тој свет веќе ме клоцнаа од него. Не сакам
назад, бидејќи она што ми велеше дека е бело не можеш да знаеш дали е одблесок
на црнината, дали зборот е искрен или завиткан во прекрасна кутија за подароци,
дали вербата ќе успее да те свие тебе пред ти да ги скршиш прангите. Барем да
молчеше татко, тогаш можеби сама ќе научев дека со чесноста можеш да добиеш и шлаканица,
со вербата доаѓа и ножот, и дека ниту една вистина не може да има еден лик. А
сега татко погледни ме, ме научи сето она што не требаше да го знам да за
успеам, и сега оди одвикни ме од таа вечна навика да му верувам на светот додека
гласно кажува сѐ она што мене ми наликува на вистина без малтер. Сега ваква,
сосема неспремна на светот каде да тргнам? Ќе успеам ли да продолжам надвор од
твојот свет? Убаво е да си го подготвиш чедото за светот во кој сакаш да живее,
но тешко е да го предадеш на светот што навистина го чека со раширени канџи.
Monday, September 21, 2015
Да си заминам!
Зошто сакаш да си заминеш?
Можеби не сакам моето дете утре да биде прегазено на сред улица, пешачки премин или на плоштад и од сето тоа да остане само молк.
Бидјеќи не сакам да се плашам повеќе да го доверам животот на мојот лекар, знам дека и од нив сѐ што беше добро го фати патот.
Зошто сакам да си заминам?

Зошто сакам да си заминам?
Сум размислувала како би било убаво да можеше да живееш без страв од подредениот, со други можности пред себе, и убава слика е тоа, многу поубава од оваа овде.
Зошто ли сакам да си заминам?
Бидејќи јас моето здравје можам да го фрлам и под мост, но да го сторам тоа на своето најблиско не би можела ни да помислам на сопствената прошка.
Зошто ли сакам да си заминам?
Зошто не сакам да бидам исплашена дали некој љубеник може да прочита некоја моја реченица и да ја перцепира како грда и непослушна.
Зошто сакам да си заминам?
Можеби затоа што сакам да бидам видена како она што сум навистина, наместо бројки и бои да го шараат моето име при секој мој сопствено искажан збор, наместо да ми се бројат пријателите, наместо способностите, наместо умот да ми се гледа јазикот.
Зошто сакам да си заминам?
Хм... а зошто би сакала да останам?
Monday, August 31, 2015
За себе
Седна на креветот и почна да ги менува програмите,не можеше да најде ништо интересно, немаше програма која можеше да ѝ го задржи вниманието. Ветерот кој удираше во нејзиниот прозорец ја одземаше од светот, ја навраќаше во едно време во кое не сакаше да оди. На крајот стана и го отвори прозорецот, го пушти ветрот да ѝ прошета низ собата. Не почувствува студ иако беше прилично ладно. Таа беше отрпната од студенилото,ништо не можеше да ѝ го замрзне здивот повеќе. Се наколони на прозорецот и дозволи ноќта да ја одземе, ги затвори очите и тргна кон местото коа се трудеше да го заборави.
Тогаш беше лето, пеколно топло лето, со запалени улици под нозе и уште позапаленото срце по него. Беше свесена дека го сака, дека го сака многу и не се плашеше од таа љубов, сакаше само да ужива, и да го гледа насмеан. Тоа лето како и секое друго има свој најтопол ден, оној ден кога сите се дома и уживаат во своите пијалоци полни мраз. За неа беше грев таков ден да помине сама, зеде ладно пиво и се упати кон неговиот дом, знаеше дека ќе го изненади,ако не пивото барем таа. Вратата беше отворена, иако илајда пати го опоменуваше за таа лоша навика сега се израдува што повторно го сторил тоа. Можеше да го гушне одпозади или да го разбуди со бакнеж, се насмеа задоволно во себе. Но кога го даде првиот чекор во таа соба која ѝ беше омилено прибежиште се замре, и насмевката испари во воздухот, животот истече од очите, љубовта си замина со најсилен врисок. Тој лежеше со друга покрај него, ја гледаше со смирен поглед, како да не ја познаваше, како таа да не беше неговото злато, срце... љубов. Главата ѝ зовре,посака да искрши сѐ околу себе,сакаше да вришти онолку силно колку што ја болеше внатре, но немаше доволно силен глас за тоа. А тој само ја гледаше и како да ѝ се смешкаше, не се ни трудеше да се извини, ни да се оправда, ни да каже било што. Уживаше во нејзината болка , во очајот во нејзините очи, во слабоста нејзина, или барем нејзе така ѝ се чинеше. За миг се изгуби во неговото исмејување и не можеше повеќе да се контролира, а да не дигна раката и искрши сѐ. Знаеше дека го заслужува тоа, и малку ќе му беше за сѐ она што ѝ стори, не мислеше дека ќе си ја извалка раката, не ѝ беше гајле. Но тогаш кога требаше да го стори она што мислеше дека ќе ѝ ја олесни душата, сфати дека може подобро, таа може многу подобро. Полека ја спушти раката и само се насмеа исто онака како што тој ѝ се смееше,и кога ја затвори вратата само си повтори „Не за него,за мене“. Од тој ден, кога најтоплото ѝ стана најстудено, ништо не можеше да ја заледи уште повеќе, излезе од таа соба како мраз и остана таква. Затоа ја сакаше зимата, го сакаше ветрот, мразот,
студенилото... бидејќи знаеше, не ѝ можат веќе ништо, таа е само една од нив.

Friday, August 21, 2015
Сега јас сум тука

да престанеш да се љубиш самиот, да ти ги затвори очите и со кофа вода потоа да те разбуди. И тоа е во ред, тоа е вистината што ретко сакаме да ја прифатиме. Сѐ додека се прифаќаме такви здробени од животот, можеме да молчиме заедно и да уживаме. Сите ние имаме некој кој не сакал повеќе, сум имала и јас, но поголема љубов не значи и поголема среќа. Во ред е тоа. Насмевни се!
Sunday, August 9, 2015
Нека им биде
Tuesday, August 4, 2015
Другарите на татко ми
Се сеќава ко вчера да беше, јас мала, облечена во
летно фустанче заедно со татко ми шетам низ чаршијата. Тој насмеан од уво до
уво, јас исто толку напрчена, татината принцеза се шета низ градот. Околу нас
многу луѓе кои го отпоздравуваат, некои и подзастануваат, тоа се
неговите другари, ќе ме потштипнат по образот и ќе ми дадат нешто, бомбонче,
пуканки, било што бидејќи јас сум она помалото и послаткото, само да не знае
сестра ми. Тоа беше најголемата тајна која сум ја чувала. Чаршијата е весела, во
неа има весели луѓе полни оптимизам, тие знаат дека утре ќе биде подобро иако и
сега не е многу лошо. Слатката која ќе му ја купат на малото девојче нема да ѝ
скрати од трпезата. Наздравуваат во име на тоа, се смеат, го полнат градот со
радост. Животот е убав, велат тие и продолжуваат.

Sunday, July 26, 2015
Седи таму, да ти глумам недостижна.

Sunday, June 14, 2015
Претсмртен бакнеж
Сама во тишина, мирисот од липата ми се краде во собата и
ми ја успокојува душава. Не ѝ дозволува да лута, ја држи овде до мене како да
знае дека ми е потребна. Сѐ што имам е овде со мене, мислата, душата, разумот и
сепак нешто недостасува. Како дупка на сред полјана во која сѐ подлабоко паѓам
восхитувајќи се на цвеќињата околу. Храброст ли е да си насмеан од срце додека
тониш или лудост. Кого да прашам? На чиј одговор да поверувам?
Тишината во мене
ме турка во фотељата и ме нуди со кафе, јако, силно ко претсмртен бакнеж. Смрт
ли е? Нека оди и самата таа по ѓаволите, нема веќе трепет кој ќе разбуди страв.
Предолга е редицата таму, којзнае која ќе е по ред, којзнае колку ќе треба да
чека.

Можеш ли нормалните потреби желби да ги наречеш? Сѐ
бега, и душава прави план за бегство. Полна куќа празни луѓе дом ли е? Ни очиве не ти помагаат повеќе, го гледаш она
пред што сакаш да замижиш, мижат пред она што треба да се види, свесно го
прават тоа, и устата им се восхитува и ги поддржува. Раце наоколу аплаудираат.
Зарем е за пофалба премолчена мисла? Колку само тапкања по рамо следуваат по
прераскажување туѓи приказни? Туѓиот сон среќа носи ли? Туѓата приказна може ли
живот да се нарече? Премногу прокрварени коленици за гордо кренат народ. Лагата
ќе успее ли на дѐ спаси? Мртви ли сме? Кој нѐ уби?
Sunday, April 26, 2015
Немој!
.jpg)
Monday, February 9, 2015
За овој миг
.jpg)
, и знаеш дека подобро е да го имаш за момент во животот отколку да ја изгубиш можноста со него.
Wednesday, January 7, 2015
Стисок

Во тој миг тој се
најде до неа, раката му тргна кон градите и ѝ го откопча првото копче, со
усните почна да ја бакнува по вратот, додека се обидуваше да ја ослободи од таа
проклета кошула. Го откопча и прслукот кој во тој момент не ѝ даваше да диши
убаво, а многу воздух ѝ требаше во оваа возбудена состојба. Неговата рака се
најде на нејзиниот задник и почна да се спушта надоле, завршувајќи го својот
пат кај нејзиното меѓуножје, да го смири огнот кој таму веќе гореше, галејќи ја
се побрзо и побрзо. Ги рашири нозете и почна да си игра побрзо и побрзо. И
додека едната одвреме навреме ја стискаше силно меѓу нозете, со другата се
галеше по телото одејќи кон градите каде шо завршуваше со силен стисок кој од
неа вадеше звуци кои дополнително ја загреваа атмосферата која веќе почна да
врие.
Издиша длабоко и се почувствува многу подобро од кога
започна. Беше среќна што не дозволи оваа ноќ лошо да заврши за неа, ги отвори
очите, се насмеа и го допи виното до чашата. Ѕвончето заѕвони и знаеше дека тоа
е тој. Го погледна часовникот, беше премногу доцна. Си ја закопча кошулата и си
нали уште една чаша вино, вратата остана затворена.
Subscribe to:
Posts (Atom)